بررسی تاثیر دزهای کاهش یافته ایمازتاپیر در مراحل مختلف فنولوژی سویا (Glycine max) بر علفهرز توق Xanthium strumarium)
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد کرج
2 موسسه تحقیقات گیاهپزشکی
3 دانشگاه آزاد کرج
4 موسسه تحقیقات گیاهپزشکی
doi
چکیده
به منظور بررسی تاثیر دزهای کاهش یافته علفکش ایمازتاپیر در مراحل مختلف فنولوژی سویا بر علفهرز توق، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر مبنای طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار طی سال زراعی 89-1388 در ماهدشت کرج اجرا شد. فاکتورهای آزمایش شامل دز علفکش ایمازتاپیر در پنج سطح (0، 25،50، 75 و 100 گرم ماده موثره در هکتار) و مرحله فنولوژی سویا در سه مرحله (دو، سه و چهار برگی) بودند. برازش دادهها با تابع لجستک نشان داد که کاربرد ایمازتاپیر در مرحله دو برگی سویا بیشترین تاثیر را در کاهش وزن خشک، ارتفاع، تعداد شاخه فرعی و وزن خشک بذر توق داشت، بطوری که ایمازتاپیر 89/9 گرم ماده موثره در هکتار در مرحله دو برگی سویا توانست وزن خشک توق را تا 50 درصد کاهش دهد. این میزان کاهش در مرحله سه برگی و چهار برگی سویا به ترتیب با کاربرد ایمازتاپیر با دز 84/42 و 67/61 گرم ماده موثره در هکتار بدست آمد. علاوه بر این، نتایج نشان داد که تفاوت چندانی بین دزهای 75 و 100 گرم ماده موثره در هکتار ایمازتاپیر در کنترل توق وجود نداشت. بنابراین دز کاهش یافته 75 گرم ماده موثره در هکتار نیز در مرحله دو برگی سویا میتواند بخوبی توق را کنترل کند. بیشترین عملکرد دانه سویا (3327 کیلوگرم در هکتار) نیز با کاربرد ایمازتاپیر در مرحله دو برگی سویا بدست آمد.