فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

چکیده: مقدمه: آسیب عصب مدین (Median) شیوعی در حدود 8/2% در بیماران ترومایی دارد. تست‌های الکترودیاگنوستیک نمی‌توانند اطلاعات شفافی در مورد نوع آسیب ایجاد شده، تصویرسازی عصب قطع شده، تشخیص وجود یا عدم وجود نوروما و ارزیابی تشکیل اسکار بافتی اطراف ضایعه برای راهنمایی و برنامه‌ریزی جهت مداخلة جراحی به پزشک بدهد. سونوگرافی یک متد تشخیصی قابل اعتماد، ارزان، سودمند و قابل دستیابی سریع در بالین بیمار است.مواد و روش کار: در این مطالعة توصیفی – تحلیلی، بیمارانی که با نشانه‌های آسیب و پارگی حاد عصب مدین دراثر ترومای نافذ در یک بخش ارتوپدی اموزشی در طی یک سال بستری شده بودند، وارد مطالعه شدند. بیمارانی با اختلالات عصبی مادرزادی، مبتلا به دیابت و سایر بیماری‌های سیستمیک یا سابقة جراحی روی اعصاب مچ دست و وجود دیسکوپتی‌های گردنی حذف شدند.  بیماران در پی‌گیری سه ماه بعد از ترمیم عصب تحت معاینة بالینی و تست‌های الکترودیاگنوستیک و سونوگرافی قرار گرفتند.یافته‌ها: در طی یک سال، به صورت گذشته‌نگر، 21 بیمار شامل 12 مرد و 9 زن در بازة سنی 20 تا 55 سال، با ترمیم عصب مدین، وارد مطالعه شدند. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال 51/0±58/2 میلی‌متر و در دیستال 61/0±51/2 میلی‌متر به دست آمد. میانگین ضخامت عصب ترمیم شده در سمت پروگزیمال به محل آسیب در جنس مذکر به صورت معنادار بیشتر بود. بر اساس معاینات بالینی 12 مورد (1/57%)، 3 ماه پس از جراحی بهبودی کامل و 9 مورد (9/42%) بهبودی نسبی داشتند. با توجه به آنالیز سونوگرافی، حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد بهبود یافتة کامل، کمتر از بیماران با بهبودی نسبی بود. حجم نورومای تشکیل شده در محل ترمیم در موارد با نتیجة الکترومیوگرافی ریجنراسیون عصب کمتر از بیماران با آسیب آکسونی شدید بود ولی رابطة معناداری یافت نشد. همچنین بیماران با آسیب در محل ورودی تونل کارپال با جراحی بهبودی کامل داشته اند ولی رابطة معناداری مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: از سونوگرافی می‌توان به عنوان یک روش کم‌هزینه و غیرتهاجمی برای بررسی نتیجة درمان آسیب اعصاب محیطی و پی‌گیری‌های پس از ترمیم استفاده کرد.