فیکساسیون پیچ داخل - مدولاری برای جوشخوردگی تأخیری متاکارپ: گزارش موردی
نویسندگان
1 گروه ارتوپدی، کمیتة توسعة تحقیقات بیمارستان طالقانی، دانشکدة پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعة تحقیقات بالینی بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعة تحقیقات بالینی بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
4 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعة تحقیقات بالینی بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
5 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعة تحقیقات بالینی بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
6 گروه جراحی ارتوپدی، واحد توسعة تحقیقات بالینی بیمارستان شهدای تجریش، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22034/ijos.2024.463541.1087چکیده
چکیده: شکستگیهای متاکارپ آسیبهای شایعی در ناحیة دست هستند که اغلب برای جابجایی یا ناپایداری شدید به مداخلة جراحی نیاز دارند. روشهای فیکساسیون گوناگونی از قبیل سیمهای کیرشنر، صفحات، فیکساتورهای خارجی و پیچهای داخل - مدولاری استفاده میشوند که هر کدام عوارض احتمالی خاص خود را دارند. درک آناتومی و بیومکانیک متاکارپ برای مدیریت موفق بسیار مهم است. در اینجا، مردی 36ساله را که بر اثر تصادف با موتورسیکلت دچار شکستگی متاکارپ دوم شده بود بهعنوان نمونه ارائه میکنیم. پس از اینکه پینینگ اولیه ناموفق بود، جااندازی باز با کمک فیکساسیون داخلی انجام شد که بعداً یک پیچ سرصاف داخل - مدولاری جای آن قرار گرفت. فیزیوتراپی بعدی به نتیجهای موفقیتآمیز در عملکرد و جوشخوردگی طبیعی منجر شد. روشهای جراحی برای شکستگیهای متاکارپ شامل پینینگ، آبکاری و دستگاههای داخل - مدولاری است که هرکدام مشخصات و ملاحظات خاصی دارند. درحالیکه پینینگ مقرون به صرفه و کمتر تهاجمی است، آبکاری برای الگوهای شکستگی خاص ترجیح داده میشود و دستگاههای داخل - مدولاری امکان تحرک اولیه را فراهم میکنند. در نمونة ما، پیچ داخل ‑ مدولاری برای درمان جوشخوردگی تأخیری پس از عدم موفقیتهای قبلی مؤثر بود. برای تأیید اثربخشی و کشف عوارض بالقوة این جراحی به مطالعات گستردهتری نیاز است. این نمونه اهمیت روشهای درمانی فردی را در شکستگیهای پیچیدة متاکارپ برجسته میکند.
