بررسی اسلوپ تیبیای خلفی در استئوتومی فوقانی تیبیا به روش MCL sparing در بیماران مبتلا به پای پرانتزی
نویسندگان
1 رزیدنت جراحی ارتوپدی ، دپارتمان ارتوپدی ، بیمارستان شهید باهنر ، دانشکده پزشکی افضلی پور ، دانشگاه علوم پزشکی کرمان ، کرمان ، ایران
2 دانشیار جراحی ارتوپدی ، دپارتمان ارتوپدی ، بیمارستان شهید باهنر ، دانشکده پزشکی افضلی پور ، دانشگاه علوم پزشکی کرمان ، کرمان ، ایران
3 رزیدنت جراحی ارتوپدی.دپارتمان ارتوپدی.بیمارستان شهید مدنی کرج.دانشگاه علوم پزشکی البرز
4 دانشیار جراحی ارتوپدی ، دپارتمان ارتوپدی ، بیمارستان شهید باهنر ، دانشکده پزشکی افضلی پور ، دانشگاه علوم پزشکی کرمان ، کرمان ، ایران
5 استادیار جراحی ارتوپدی ،دپارتمان ارتوپدی ، بیمارستان شهید مدنی ، دانشکده پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی البرز ، کرج ، ایران
6 استادیار جراحی ارتوپدی ،دپارتمان ارتوپدی ، بیمارستان شهید مدنی ، دانشکده پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی البرز ، کرج ، ایران
doi
10.22034/ijos.2024.340851.1023چکیده
مقدمه: پای پرانتزی نوعی تغیر شکل و دفورمیتی زانو است که در این دفورمیتی محور مکانیکی معمولا به سمت قسمت مدیال مفصل زانو جا به جا میشود. و دفورمیتی اندام تحتانی بیمار به شکل کمان در می آید. یکی از بهترین تکنیکها برای اصلاح پای پرانتزی، استئوتومی فوقانی تیبیا (HTO ) است که این روش میتواند برخی از شاخصها مانند اسلوپ خلفی تیبیا (PTS ) و شاخص اینسال-سالواتی (ISI ) را تغیر دهد.مواد و روش کار: مطالعه ما یک مطالعه مقطعی بود که بر روی بیماران مبتلا به پای پرانتزی قبل و بعد از برش مرحله ای استئوتومی فوقانی تیبیا انجام شد. روش بررسی اسلوپ خلفی تیبیا به این صورت بود که قبل و بعد از عمل تیبیا فوقانی به روش Step Cut- MCL sparing ، یک عکس رادیوگرافی ساده در نمای جانبی واقعی (True lateral) از زانوی بیماران مبتلا به پای پرانتزی گرفته شد.سپس زوایا مورد بررسی قرار میگرفت سطح معناداری P Value <0.05 در نظر گرفته شد.نتایج: در این مطالعه 21 بیمار شامل 11 مرد و 10 زن شرکت داده شدند. میانگین سنی و انحراف معیار بیماران 36.19 ± 10.17 سال بود، میانگین زاویه PTS قبل از عمل 11.48 ± 1.94 و بعد از عمل 11.48 ± 2.15 درجه بود.نتیجه گیری: در مطالعه حاضر میانگین زاویه PTS بعد از HTO مقداری افزایش یافته است ولی این افزایش، تفاوت آماری معناداری را بین زن و مرد نشان نداده است. علاوه بر این، نتایج نشان داد که این افزایش میانگین زاویه PTS با سن و شاخص توده بدنی (BMI ) ارتباط معناداری ندارد. در مطالعه حاضر شاخص ISI قبل و بعد از درمان تفاوت معناداری را نشان نداده است.
