فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کاربرد روش تحویل توافقی برای افزایش اختیار کشاورزان در مدیریت آبیاری و بهبود بهره‌وری در شبکه‌های آبیاری توصیه شده است. در روش‌ توافقی تنوع و تعدد درخواست‌ها در زمان و مکان، موجب پیچیدگی عملیات بهره­برداری و افزایش احتمال خطا در تنظیم سازه‌ها می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی اثرات خطای تنظیم سازه‌ها بر عدم قطعیت شاخص‌های عملکرد کانال‌ها می‌باشد. بدین منظور در یک کانال دو گزینه افزایش و کاهش درخواست در نظر گرفته شد. همچنین چهار سناریو برای خطای تنظیم سازه‌ها، شامل یک آب‌بند، یک آب‌بند و یک آبگیر، دو آب‌بند، دو آب‌بند و یک آبگیر تعریف شد. در سناریوهای مختلف اعداد تصادفی برای تنظیم سازه‌ها با استفاده از روش مونت‌کارلو تولید شد. سامانه کانال، سناریوهای تنظیم سازه‌ها و گزینه‌های تحویل آب با استفاده از مدل هیدرودینامیک ICSS شبیه‌سازی شدند. شاخص‌های خروجی شامل دبی تحویلی، کفایت، راندمان و پایداری تحویل، و خطای تنظیم عمق بررسی شدند. عدم قطعیت شاخص‌ها، برای احتمال خطای تنظیم سازه‌ها از 38، تا 95 درصد محاسبه شد. محدوده عدم قطعیت دبی تحویلی برای سناریوی افزایشی بین 38 تا 95 درصد، و برای سناریوی کاهشی بین 33 تا 85 درصد به‌دست آمد. بنابراین سناریوهای افزایشی دارای عدم قطعیت بیشتری بودند، و دقت تنظیم سازه‌ها در شرایط افزایش جریان اهمیت بیشتری دارد. با افزایش سازه‌هایی که تنظیم آنها با خطا همراه بود، دامنه عدم قطعیت عموم شاخص‌ها افزایش یافته است، که بیشترین آنها در گزینه افزایشی برای پایداری تحویل با 12 درصد، و در گزینه کاهشی برای شاخص عمق با 8 درصد بوده است. در سناریوهای افزایشی، دبی تحویلی با محدوده عدم قطعیت 38 تا 95 درصد حساسترین پارامتر بود. در سناریوهای کاهشی شاخص‌های عمق با محدوده عدم قطعیت 36 تا 82 درصد نسبت به دبی تحویلی حساس‌تر بوده است. بنابراین در سناریوهای افزایشی تنظیم دبی تحویلی، و در سناریوهای کاهشی تنظیم عمق اهمیت بیشتری داشته‌اند.