فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در پژوهش حاضر میکروکپسول‌های پلی‌آنیلین به روش پلیمریزاسیون اکسیداسیونی آنیلین در مینی‌امولسیون مستقیم تهیه شدند. از 8- هیدروکسی کوئینولین (8-HQ) به‌عنوان بازدارنده خوردگی در هسته میکروکپسول‌ها استفاده شد که می‌تواند به‌عنوان یک شناساگر فلورسنتی نیز عمل کند. شناسایی میکروکپسول‌های سنتز شده با استفاده از تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی (FE-SEM)، آزمون تفرق نور پویا (DLS)، طیف‌سنجی مادون قرمز با تبدیل فوریه (FTIR)، آزمون توزین حرارتی (TGA) و طیف‌سنجی نور مرئی- فرابنفش (UV-Vis) انجام شد. بررسی کیفی رفتار مقاومت به خوردگی پوشش‌های حاوی میکروکپسول با استفاده از آزمون مه نمکی انجام شد. تصاویر FE-SEM برای بررسی سطح میکروکپسول‌ها مورد استفاده قرار گرفت. با توجه به تصاویر، شکل ظاهری میکروکپسول‌ها در حضور و عدم حضور 8-HQ تفاوت چندانی ندارند و میکروکپسول‌های سنتز شده، کروی شکل و با اندازه ۵-6/0 میکرومتر هستند. نتایج آزمون DLS، نشان داد که میکروکپسول‌های تهیه شده تک پراکنشی هستند و توزیع اندازه ذرات باریکی را دارند. ساختار شیمیایی میکروکپسول‌ها با استفاده از آزمون FTIR مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمون TGA، شکل‌گیری میکروکپسول‌های پلی‌آنیلین را تأیید کرد. نتایج آزمون UV-Vis نشان داد که میکروکپسول‌های پلی‌آنیلین به عوامل کاهنده و اکسنده حساس هستند و با انجام واکنش‌های کاهش- اکسایش رهایش می‌یابند. از آنجا که میکروکپسول‌های PANI می‌توانند پاسخ کاهش- اکسایشی در برابر محرک‌های الکتریکی یا شیمیایی نشان دهند، این ذرات انتخاب مناسبی برای کاربردهای ضد خوردگی و خودترمیم شوندگی در سامانه‌های فلزی هستند. نتایج آزمون مه نمکی نشان داد که پوشش اپوکسی حاوی ۵ درصد وزنی میکروکپسول، مقاومت به خوردگی بهتری نسبت به پوشش اپوکسی دارد.