حرکت درمانی با محدودیت اجباری در بهبود عملکرد اندام فوقانی کودکان فلج مغزی همیپلژی اسپاستیک: مرور ادغامیافته و نظر خبرگان
نویسندگان
1 استادیار گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2 کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشجوی کارشناسی ارشد کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد کاردرمانی و کارشناسی ارشد آموزش پزشکی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22037/jrm.2017.110860.1578چکیده
مقدمه و اهداف حرکتدرمانی با محدودیت اجباری یکی از روشهای موثر در بهبود عملکرد حرکتی اندام فوقانی کودکان فلج مغزی همیپلژی اسپاستیک است که انواع مختلفی دارد. هدف مطالعه مروری ادغامیافته حاضر، بررسی تاثیر محدودیتدرمانی در کودکان با فلج مغزی همیپلژی اسپاستیک و ایجاد یک دستورالعمل مشخص برای استفادهی این روش در این کودکان بود. مواد و روشها در مطالعهی ترکیبی و دو مرحلهای حاضر، ابتدا در یک بررسی ادغامیافته سیستماتیک کلیه مقالات فارسی و انگلیسی بین سالهای 2000 تا 2015 دربارهی حرکتدرمانی با محدودیت اجباری در کودکان فلج مغزی همیپلژی اسپاستیک با کلیدواژههای فلج مغزی، همیپلژی، حرکتدرمانی با محدودیت اجباری، توانبخشی و کاردرمانی استخراج و نتایج آن ثبت گردید. سپس در مرحلهی کیفی نتایج استخراج شده، در پانل خبرگان 5 نفره از کاردرمانگران حرفهای در حوزهی فلج مغزی، مطرح و مورد بررسی قرار گرفت. یافتهها در بررسی انجامشده 36 مقاله مرتبط با محدودیتدرمانی در فلج مغزی و عملکرد اندام فوقانی یافت شد. ابتدا با بررسی خلاصهی مقالات، تنها 14 مقاله که شرایط ورود به مطالعه را داشتند، انتخاب شدند. سپس متن کامل مقالات مرتبط با مداخلات در بهبود عملکرد دست بیماران فلج مغزی مورد بررسی قرار گرفت. نتیج هگیری در بررسیهای انجامشده تاثیر مثبت حرکتدرمانی با محدودیت اجباری در بهبود عملکرد حرکتی کودکان فلج مغزی اثبات شده بود، ولی نتایج به شکل یک دستورالعمل مشخص نبوده؛ لذا با توجه به نظر خبرگان و متخصصین یک دستورالعمل مشخص برای این درمان تدوین شد. همچنین تاثیر این درمان با اسلینگ یا اسپیلنت به مدت 14 روز، روزی 6 ساعت همراه با مداخلات کاردرمانی و فیزیوتراپی بیشتر بود.