فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه پدیده مهاجرت از یک حرکت جمعیتی ساده به یکی از پیچیده ترین و پرچالش ترین مسائل روابط بین الملل تبدیل شده است. عواملی همچون جنگ های داخلی، نابرابری ‌های اقتصادی، تغییرات آب‌ و هوایی و بی ثباتی سیاسی، میلیون ‌ها نفر را به ترک خانه‌ هایشان وادار کرده است. در این میان کشورهای مقصد به ‌ویژه در غرب، به جای برخورد با مهاجرت به عنوان یک مسئله انسانی یا اقتصادی، به طور فزاینده ای آن را در چارچوب امنیتی تعریف می کنند. این مقاله با بررسی سه مکتب انتقادی امنیت یعنی کپنهاگ، پاریس، و آبریستویث به دنبال پاسخ به این پرسش است که امنیتی سازی مهاجرت از نگاه این سه مکتب چه شباهت ها و تفاوتهایی دارد؟ مکتب کپنهاگ با تمرکز بر امنیتی سازی و کنش گفتاری، مهاجرت را از طریق تهدیدات وجودی برای دولت (کنشگر امنیتی ساز) و هویت ملی تحلیل می‌ کند. در مقابل مکتب پاریس با نگاه به امنیت به عنوان یک رشته عمل و فراتر از گفتار، بر نقش نهادها، بوروکراسی‌ ها و کنشگران حرفه ای در مدیریت و کنترل مهاجرت تاکید دارد. سرانجام مکتب ابریستویث امنیت را نه برای دولت بلکه برای فرد و در چارچوب امنیت انسانی تعریف می‌ کند و مهاجرت را فرصتی برای رهایی و تحقق حقوق بشر می بیند. این مقاله براساس روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و مقایسه ای و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و داده های اسنادی انجام می شود.