تاثیر CPAP Therapy بر گفتار بیمار با شکاف کام ترمیم شده: یک مطالعه تک آزمودنی
نویسندگان
1 گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران، مرکز تحقیقات اختلالات ارتباطی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
2 مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه، صورت و شکاف کام، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
3 عضو مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه-صورت و شکاف کام؛دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
4 مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه، صورت و شکاف کام، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
5 مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه، صورت و شکاف کام، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
6 مرکز تحقیقات ناهنجاریهای جمجمه، صورت و شکاف کام، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22037/jrm.2018.110803.1541چکیده
مقدمه و اهداف بدعملکردی دریچه کامی-حلقی معمولاً در بیماران با شکاف کام ترمیمشده گزارش میشود. به منظور درمان بدعملکردی کامی-حلقی در بیماران با گپ کوچک، درمانهای رفتار درمانی پیشنهاد میشود. درمان با استفاده از دستگاه فشار هوای مثبت مداوم به عنوان یک درمان رفتاری، با استفاده از فشار هوای مثبت مداوم طی تکالیف گفتاری میتواند موجب افزایش قدرت عضلات کام و به دنبال آن انسداد کامل دریچه در بیماران با گپ کوچک دریچه گردد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر مداخله CPAP Therapy بر متغیرهای پرخیشومی و آشفتگیخیشومی گفتار در بیمار مبتلا به شکاف کام با گپ کوچک دریچه کامی-حلقی میباشد. مواد و روشها مطالعه حاضر از نوع تکآزمودنی با مدل A-B-A بود که در آن تاثیر CPAP Therapy روی گفتار یک پسر 8 ساله با شکاف کام ترمیمشده و گپ کوچک دریچه کامی-حلقی با علائم گفتاری پرخیشومی و آشفتگیخیشومی بررسی شد. کودک تحت 48 جلسه مداخله فشار هوای مثبت مداوم در طول دو ماه قرار گرفت. ارزیابیهای ادراکی جهت تعیین شدت متغیرهای پرخیشومی و آشفتگیخیشومی در فازهای خط پایه، مداخله و پیگیری انجام گرفت. دادهها با روش تحلیل دیداری و با استفاده از تعیین شاخص تفاوت میزان بهبودی تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها مداخله CPAPدرمانی منجر به کاهش دو درجهای شدت پرخیشومی شد که یک درجه در فاز مداخله و یک درجه در فاز پیگیری صورت گرفت و این کاهش تا پایان مطالعه حفظ گردید. اثر مداخله بر متغیر آشفتگیخیشومی بدین صورت بود که در فاز مداخله دو درجه کاهش یافت و به سطح طبیعی رسید و این کاهش در فاز پیگیری نیز حفظ گردید. شاخص اندازه اثر برای هر دو متغیر 75/0 به دست آمد. نتیجه گیری پژوهش حاضر نشان داد که مداخله فشار هوای مثبت مداوم با استفاده از تمرینات مقاومتی در طول گفتار، میتواند موجب قوی شدن عضلات دریچه کامی-حلقی گردیده و منجر به کاهش شدت پرخیشومی و آشفتگیخیشومی در گفتار بیمار با گپ کوچک دریچه کامی-حلقی گردد.
