بررسی بهبود کیفی پساب درگذر از محیط‌های غیراشباع و اشباع در سیستم ذخیره-احیاء آبخوان (مقیاس آزمایشگاهی)

نویسندگان

1 دانشجوی دکترا گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران

2 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

3 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران

4 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران

doi
10.22059/ijswr.2023.346883.669338
چکیده

 افت تراز سطح آب زیرزمینی در اکثر آبخوان‌های کشور باعث وقوع مسئله محیط‎زیستی شده است. در این مسیر رویکرد ذخیره-احیاء آبخوان‌ها با استفاده از پساب می‌تواند راهکار مناسبی برای احیاء سفره‌های آب زیرزمینی بحرانی باشد. در این راستا، در این پژوهش برهم‌کنش پساب، خاک و آب ‎آبخوان ازنظر کیفی، با عبور پساب از نواحی غیراشباع و ‎اشباع مورد ‎بررسی قرار گرفت. به این ‌منظور، مدل‎ آزمایشگاهی به شکل L، از جنس لوله‎PVC به قطر mm‎200‎ و طول ‎m 15(5/2 متر قائم برای ناحیه غیراشباع و 5/12 متر افقی برای ناحیه اشباع)، ساخته شد. سپس در 12 نقطه در طول مسیر جریان، برخی از آلاینده‎های موجود در پساب به مدت 60 روز اندازه‌گیری شدند. نتایج نشان داد غلظت نیترات پس از طی مسافت 7‎متر به کمتر ازmg/L‎5/0 رسید و آلاینده‌های میکروبی(کلی فرم و اشریشیاکلی) پس از 6 متر در نمونه  cc100 حذف ‌شده‌اند. ازنظر شوری، پساب باعث بهبود کیفیت ‌آب‌وخاک شد و هدایت الکتریکی آن از حدود 4 به 3/3 dS/m کاهش یافت. BOD و COD به ترتیب 81، 87 درصد کاهش داشتند. با توجه به بهبود کیفیت پساب درگذر از محیط‎های غیراشباع و اشباع، می‌توان سامانه ذخیره-احیاء را طوری اجرا کرد که پساب، ابتدا از محیط غیراشباع عبور کرده و سپس به آبخوان برسد.