بررسی بهبود کیفی پساب درگذر از محیطهای غیراشباع و اشباع در سیستم ذخیره-احیاء آبخوان (مقیاس آزمایشگاهی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران
2 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
3 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران
4 استاد گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشکده کشاورزی دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران-کرج-ایران
doi
10.22059/ijswr.2023.346883.669338چکیده
افت تراز سطح آب زیرزمینی در اکثر آبخوانهای کشور باعث وقوع مسئله محیطزیستی شده است. در این مسیر رویکرد ذخیره-احیاء آبخوانها با استفاده از پساب میتواند راهکار مناسبی برای احیاء سفرههای آب زیرزمینی بحرانی باشد. در این راستا، در این پژوهش برهمکنش پساب، خاک و آب آبخوان ازنظر کیفی، با عبور پساب از نواحی غیراشباع و اشباع مورد بررسی قرار گرفت. به این منظور، مدل آزمایشگاهی به شکل L، از جنس لولهPVC به قطر mm200 و طول m 15(5/2 متر قائم برای ناحیه غیراشباع و 5/12 متر افقی برای ناحیه اشباع)، ساخته شد. سپس در 12 نقطه در طول مسیر جریان، برخی از آلایندههای موجود در پساب به مدت 60 روز اندازهگیری شدند. نتایج نشان داد غلظت نیترات پس از طی مسافت 7متر به کمتر ازmg/L5/0 رسید و آلایندههای میکروبی(کلی فرم و اشریشیاکلی) پس از 6 متر در نمونه cc100 حذف شدهاند. ازنظر شوری، پساب باعث بهبود کیفیت آبوخاک شد و هدایت الکتریکی آن از حدود 4 به 3/3 dS/m کاهش یافت. BOD و COD به ترتیب 81، 87 درصد کاهش داشتند. با توجه به بهبود کیفیت پساب درگذر از محیطهای غیراشباع و اشباع، میتوان سامانه ذخیره-احیاء را طوری اجرا کرد که پساب، ابتدا از محیط غیراشباع عبور کرده و سپس به آبخوان برسد.