تبیین مدل توسعه سیستم اقامتگاههای بومگردی در مناطق روستایی (مورد مطالعه: شهرستان خلخال)
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، ایران.
2 استادیار، گروه جغرافیا، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
3 مدرس، دانشگاه محقق اردبیلی،اردبیل، ایران.
doi
10.22054/tms.2021.41163.2119چکیده
یکی از مباحث مهم در حوزه اقامتگاههای بومگردی، ارائه مدل مفهومی توسعه آتی اقامتگاههای بومگردی است. این مدلها بیانکننده ساختار سیستم اقامتگاههای بومگردی و عوامل تأثیرگذار، روابط، قدرت و جایگاه هر یک از عوامل در سیستم بومگردی است. شهرستان خلخال در استان اردبیل، از مناطق مستعد بومگردی کشور است. ضعف الگوها و پیوندها در یک دهه گذشته یکی از دلایل ضعف اقامتگاههای بوم گردی در این شهرستان است؛ بنابراین در این پژوهش ضمن تبیین مقولههای سیستم اقامتگاههای بومگردی، مدل بهینه توسعه آتی اقامتگاههای بومگردی نیز ارائه شده است. برای این منظور دادههای لازم از طریق مطالعات کتابخانهای و میدانی از نمونه آماری پژوهش که شامل پژوهشگران، مسئولین، مردم و کارآفرینان است، گردآوریشده و از طریق مدل تحلیلی کیو (Q)، عاملهای اصلی و الگوهای فکری شناسایی و با روش تحلیل محتوای کیفی، مقولههای مؤثر تعیین شد. درنهایت پس از تحلیل نتایج، مدل توسعه آتی، ارائه شد که این مدل شامل برهمکنشی از مجموعه عوامل و مؤلفههای مؤثر بر توسعه اقامتگاههای بوم گردی است.