نظامی گری روسیه در منطقه پیرامونی از منظر امنیتی

نویسندگان
doi
10.22034/amn.2020.18
چکیده

روسیه پس از فروپاشی اتحاد شوروی، ابتدا سیاست آتلانتیک گرایی را در پیش گرفت؛ اما به سبب ناکارآمدی این سیاست و با روی کار آمدن پوتین و همفکرانش، توجه به منطقه خارج نزدیک در دستور کار قرار گرفت. مسکو با اتکا به منابع انرژی و تشکیل اتحادیه ها و پیمانهای چندجانبه، رویکرد اوراسیا گرایی را با چاشنی روحیه تهاجمی برای افزایش نفوذ در منطقه را در پیش گرفت. در این میان سطح استفاده از روش های نظامی به ویژه طی سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ به طور محسوسی افزایش یافت. عوامل متعددی در این باره موثر بوده است. این نوشتار بر آن است تا با رویکرد واقع گرایی به این پرسش پاسخ دهد که تاثیر وضعیت و عوامل ژئوپلیتیک بر نظامی گری روسیه در سیاست خارجی در قبال منطقه خارج نزدیک از سال ۲۰۰۸ به بعد چه بوده است؟ در پاسخ میتوان گفت امروزه گرایش به خارج نزدیک مورد توجه جدی برخی نخبگان سیاسی قرار گرفته است. شدت تهدیدات محیطی و نگرانی از تهدیدات ژئوپلیتیک، موجب نظامی گری گسترده و اقدامات هجومی دولت روسیه در قبال کشورهای منطقه خارج نزدیک شده است. روش جمع آوری اطلاعات این رساله، کتابخانه ای و یافته های تحقیق عمدتا به شیوه ای توصیفی- تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است.