فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

نگاه تک بعدی به مسئله‌ی بهینه سازی و در نظر نگرفتن سایر جنبه‌ها از جمله ریسک و عدم قطعیت در طراحی‌های مهندسی ممکن است باعث ایجاد خطراتی در حین بهره برداری از آن سیستم مهندسی شود. در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖ و ریسک ﺑﺮ روی ﺿﺮاﯾﺐ اﻃﻤﯿﻨﺎن دﯾﻮار ﺣﺎﺋﻞ وزﻧﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﺳﺖ که وجود ﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖ در پارامترهای طراحی همیشه باعث عملکرد نامطلوب سیستم نمی‌شود بلکه ممکن است در جهت تقویت آن سیستم مهندسی نیز عمل کند. ﺑدین ﻣﻨﻈﻮر از ﯾﮏ ﻣﺜﺎل از دﯾﻮار ﺣﺎﺋﻞ وزﻧﯽ زده ﺷﺪه اﺳﺖ و در اﺑﺘﺪا ﺑﺎ استفاده از ﺑﻬﯿﻨﻪ ﺳﺎزی، اﺑﻌﺎد ﺑﻬﯿﻨﻪ محاسبه و ﺳﭙﺲ با استفاده از تئوری مجموعه فازی، ﺗﺎﺛﯿﺮﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖﻫﺎی پارامترهای ورودی ﺑﺮ ﭘﺎﯾﺪاری دﯾﻮار ﺣﺎﺋﻞ وزﻧﯽ بهینه شده ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﺳﺖ. در انتها نیز با استفاده از مفهوم اعتمادپذیری، ریسک موجود در ضرایب اطمینان دیوار حائل وزنی به دست آمده است در اﯾﻦ مقاله ﻧﺸﺎن داده ﺷﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑا وجود 10± درصد ﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖ در ﭘﺎراﻣﺘﺮﻫﺎی ﻃﺮاﺣﯽ، ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺗﺎ %(345+،80-) ﻋﺪم ﻗﻄﻌﯿﺖ در ﺿﺮﯾﺐ اﻃﻤﯿﻨﺎن اﯾﺠﺎد شود اما این عدم قطعیت باعث افزایش اعتماد پذیری به میزان 98.6039 درصد و باعث ایجاد ریسک با احتمال 1.3961 درصد می شود. در انتها نیز با استفاده از بلوک دیاگرام اعتماد پذیری مقدار اعتماد پذیری و ریسک کل برای دیوار حائل وزنی به ترتیب برابر با 79.3169 و 20.6830 درصد محاسبه شده است. استفاده از الگوریتم‌های Self-Adaptive Genetic Algorithm و Many Objective Genetic Algorithm که به ترتیب برای بهینه‌سازی دیوارحائل وزنی و محاسبه‌ی مقادیر حداقل و حداکثر ضرایب اطمینان استفاده شده است و همچنین محاسبه‌ی اعتمادپذیری و ریسک با استفاده از تئوری مجموعه فازی و استفاده از بلوک دیاگرام اعتماد پذیری برای محاسبه‌ی اعتماد پذیری و ریسک کل از نوآوری‌های مقاله‌ی حاضر می‌باشد.