ارزیابی فنی و اقتصادی روش‌های کاشت تریتیکاله به‌عنوان کشت دوم در اراضی شالیزاری استان گیلان

نویسندگان

1 دانشگاه اصفهان

doi
10.22034/jam.2025.68912.1340
چکیده

ای ن مطالعه با هدف ارزیابی فنی و اقتصادی پنج روش کاشت تریتیکاله به عنوان کشت دوم در اراضی شالیزاری استان گیلان برای تولید علوفه تر و خشک انجام شد. روش‌های مورد بررسی شامل P1 (بذرپاشی با کودپاش + زیر خاک کردن با فاروئر)، P2 (بذرپاشی با کودپاش + زیر خاک کردن با دیسک)، P3 (بذرپاشی با دست + زیر خاک کردن با فاروئر)، P4 (بذرپاشی با دست + زیر خاک کردن با دیسک) و P5 (بذرکاری دستی) بودند. در این مطالعه، پنج روش کاشت از جنبه‌های زمان عملیات، عملکرد مزرعه‌ای، و شاخص‌های اقتصادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل زمان عملیات نشان داد روش‌های مکانیزه ( P1 و P2 ) به طور معناداری سریع‌تر از روش‌های دستی ( P3 ، P4 و P5 ) هستند؛ به طوری که P2 با 15/6 ساعت در هکتار و P1 با 16/6 ساعت در هکتار بیشترین کارایی زمانی را داشتند، در مقابل، روش‌های دستی، به ویژه P5 با 46/238 ساعت در هکتار، بسیار زمان‌بر و کم‌بازده بودند. از منظر اقتصادی، تحلیل شاخص‌های سود خالص و نسبت فایده به هزینه ( CR ) حاکی از برتری چشمگیر روش P2 بود. در تولید علوفه تر، P2 با سود خالص۲۵,۲۷۵,۴۳۰ ریال در هکتار و نسبت فایده به هزینه ( CR )، 38/1 و در تولید علوفه خشک با سود خالص ۱۱۱,۱۵۳,۷۵۰ ریال در هکتار و نسبت فایده به هزینه ( CR )، 69/2، بالاترین سودآوری را داشت. در مقابل، روش‌های P4 و P5 در تولید علوفه تر با نسبت فایده به هزینه ( CR )، به ترتیب 88/0 و 47/0 و تولید علوفه خشک با نسبت فایده به هزینه ( CR )، 74/0، به دلیل نسبت فایده به هزینه کمتر از یک، غیر اقتصادی ارزیابی شدند. در نهایت، با توجه به سرعت بالای عملیات، کارایی مطلوب و سودآوری اقتصادی برتر، روش P2 به عنوان مناسب‌ترین و اقتصادی‌ترین روش کاشت تریتیکاله در اراضی شالیزاری استان گیلان توصیه می‌شود.