تاثیر روشهای مختلف خاکورزی حفاظتی در خشکهکاری برنج بر پارامترهای عملکردی ماشین و محصول ( استان گلستان)
نویسندگان
1 دانشگاه صنعت نفت
2
doi
10.22034/jam.2024.62390.1281چکیده
این تحقیق به منظور معرفی روش خاکورزی حفاظتی مناسب برای خشکهکاری برنج در استان گلستان به مدت یک سال و در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار، در بقایای محصول قبلی (گندم) اجرا شد. متغیر مستقل آزمایش شامل 5 تیمار بودند که عبارتند از بی خاک ورزی با ماشین کاشت مستقیم، کمخاکورزی با خاکورز مرکب در عمق 15 سانتیمتر+ماله+ کاشت بذر برنج با خطیکار، کمخاکورزی با چیزل پکر در عمق 15 سانتیمتر+ ماله+ کاشت بذر برنج با خطیکار، کمخاکورزی با دیسک در عمق 10 سانتیمتر+ ماله+ کاشت بذر برنج با خطیکار و خاکورزی مرسوم در عمق 25 سانتیمتر+ نشاءکاری (شاهد). پارامترها و شاخصهایی که در این تحقیق اندازهگیری و محاسبه شدند عبارت بودند از: زمان مورد نیاز برای عملیات خاکورزی و کاشت، ظرفیت مزرعهای ماشینهای خاکورزی و کاشت، تعداد بوته استقرار یافته، عملکرد، اجزای عملکرد(تعداد خوشه در مترمربع، ارتفاع بوته، طول خوشه، تعداد دانه سالم در خوشه، تعداد پنجه بارور و نابارور)، زیست توده خشک، شاخص برداشت خشک و وزن هزاردانه. نتایج نشان داد که کمترین زمان مورد نیاز عملیات خاکورزی و کاشت با 4/1 ساعت بر هکتار و بیشترین ظرفیت مزرعهای متعلق به تیمار بیخاکورزی با 7/3 هکتار بر ساعت است. بیشترین زمان مورد نیاز عملیات خاکورزی و کاشت در تیمار مرسوم با 7/456 ساعت به دلیل در نظر گرفتن زمان تهیه نشاء برنج و همچنین کاشت نشاء به روش دستی است. تاثیر خاکورزی در آمادهسازی بستر بذر برای بدست آوردن عملکرد نیز اگرچه معنیدار بوده اما در بین روشهای خاکورزی حفاظتی، به غیر از بیخاکورزی، به دلیل معنیدار نبودن نتایج اجزای عملکرد، عملکرد نیز معنیدار نگردید و مقادیر آن کمتر از عملکرد دانه در تیمار مرسوم حاصل شد. بنابر این در بین تیمارها بیشترین میانگین عملکرد دانه و شاخص برداشت مربوط به تیمار مرسوم و به ترتیب برابر با 5238 کیلوگرم بر هکتار و 4/51 درصد بدست آمد.