رتبه بندی و تحلیل چالش های توسعه پایدار مکانیزاسیون کشاورزی در منطقه نیریز
نویسندگان
1 دانشگاه علم و صنعت ایران
2
3 دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
10.22034/jam.2024.58941.1260چکیده
مکانیزاسیون یکی از راههای گذار از کشاورزی سنتی به کشاورزی پایدار است. مواجه شدن با منابع محدود در تولید و نهادهها از یک طرف و افزایش روزافزون جمعیت از طرف دیگر، جایگاه و اهمیت مکانیزاسیون را بیش از پیش در توسعه امنیت غذایی کشور نشان میدهد. بنابراین میبایست با دیدی فراتر از یک نهاده به مکانیزاسیون نگریست، چرا که به کمک آن میتوان ضمن مدیریت نهادههای بذر، کود، سم و حتی مدیریت آب و خاک، اقدام به تولید پایدار و اقتصادی نمود. بنابراین شناخت پارامترهای مؤثر بر توسعه مکانیزاسیون و در اولویت قرار دادن پارامترهای مهم برای مدیران بخش کشاورزی امری مهم میباشد. پارامترها به وسیله سه روش معمول مجموع ساده وزین، تاپسیس و الکتر رتبهبندی شدند. نتایج حاصل از رتبهبندی در سه روش، متفاوت بود که با ادغام سهگانه، یکپارچه شد و رتبهبندی واحدی برای پارامترها بهدست آمد. بعد از ادغام سهگانه، چالشهای عدم وجود برنامه مدون و منسجم، کوچک و پراکنده بودن بهرهبردارهای زراعی و فرسوده بودن ماشینهای کشاورزی در رتبه اول قرار گرفتند. پس از آن، عدم مهارت فنی کشاورز، متغیر بودن قیمت مواد اولیه، نبود تعمیرگاه در محل، مشکل اشتغال و بیکاری، عدم انتخاب بهترین روش مکانیزه، عدم کنترل و تولید نهادههای کشاورزی، پایین بودن کیفیت ماشینهای کشاورزی ساخت داخل و عدم ارتباط بین کاربران ماشینهای کشاورزی و صاحبان این صنایع در رتبه دوم تا نهم قرار گرفتند. در پایان، با یکی بودن نتایج روش تاپسیس و نتایج حاصل از ادغام سهگانه، روش تاپسیس به عنوان روشی مناسب برای رتبهبندی تأیید گردید.