مقایسه مدلهای دولومیتی شدن کربناتهای تریاس-نئوکومین در خاور زاگرس بلند
نویسندگان
1 استادیار گروه زمینشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران
doi
10.22071/gsj.2020.226477.1782چکیده
سنگهای کربناته بهخصوص دولومیتها از رخسارههای چیره توالی رسوبی مزوزوئیک زاگرس هستند و در بسیاری از میدانهای نفت و گاز منطقه نقش مخزن را ایفا میکنند. بهمنظور آگاهی از نحوه عملکرد فرایندهای رسوبی و دیاژنتیکی در تشکیل دولومیتهای تریاس تا نئوکومین بخش خاوری زاگرس بلند، در این تحقیق رخنمونهای کربناته کوه خانهکت بررسی شدهاند. دادههای زمینشناسی، پتروگرافی و زمینشیمی بهشناخت چهار مدل دولومیتیشدن در این کربناتها منجر شد. دولومیتهای تریاس زیرین-میانی و ژوراسیک بالایی از لایههای ضخیم تا متوسط و بلورهای متوسط تا ریز نسبتاً منظم تشکیل شدهاند. ترکیب ایدهآل و نسبت ایزوتوپی اکسیژن سنگین (25/1- تا PDB ‰20/3+) در کنار حضور چشمگیر تبخیریها نشانه ارتباط این دولومیتها با تغلیظ و فرونشست شورابههای تبخیری (مدل برگشتی) است. بخش دولومیتی تریاس بالایی زاگرس، شامل دولومیتهای تودهای با بلورهای درشت و متوسط دارای ترکیب ایزوتوپی اکسیژن سبک (35/2- تا PDB ‰10/8-) است. کانیشناسی و زمینشیمی این دولومیتها حاکی از دمای نسبتاً زیاد محیط تشکیل و دخالت عوامل دیاژنتیک زیرسطحی از جمله تجدید تبلور در اعماق زمین (مدل دفنی) است. دولومیتهای ژوراسیک زیرین غالباً ریزبلور هستند و نسبت ایزوتوپی اکسیژن سنگین (20/2- تا PDB ‰61/2) دارند.