مقایسه عملکرد مدلهای مارکویتز و مدل ارزش در معرض خطر براساس ریسک عدم نقدشوندگی ـ تی کاپولا با همبستگی شرطی پویا (DCC t-Cupola LVaR) جهت بهینهسازی پرتفوی در بورس اوراق بهادار تهران
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت مالی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت مالی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه مدیریت مالی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 مربی، گروه مدیریت مالی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22059/frj.2022.342896.1007333چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، مقایسه عملکرد مدلهای مارکویتز و مدل ارزش در معرض خطر با رویکرد نقدشوندگی ـ تی کاپولا با همبستگی شرطی پویا (DCC-t Cupola LVaR)، جهت بهینهسازی پرتفوی در بورس اوراق بهادار تهران است. ضمن ارائه یک مدل ترکیبی، مـدل استخراجشده بررسی شده است تا کاراترین مدل، برای بهینهسازی سبد سرمایهگذاری با در نظر داشتن شرایط عدم قطعیت سرمایهگذاری و غیرخطی بودن همبستگی بین بازده دارایی انتخاب شود.روش: برای تخمین DCC-tCopula-LVaR ابتدا از مدل (ARIMA -GARCH 1,1) سری زمانی جزء اخلال توزیع بازده داراییها برآورد و استاندارد میشود؛ سپس توزیعهای حاشیهای داراییها با استفاده از تابع تی کاپولا استیودنت برآورد میشود. در ادامه، از روش پارامتریک، مقادیر DCC-tCopula-LVaR محاسبه میشود. در گام آخر با استفاده از برنامهریزی خطی، ترکیب بهینه پرتفوی و مرز کارای دو مدل در سطوح اطمینان 80، 85، 90، 95 و 99 درصد برای دو مدل فوق محاسبه خواهد شد.یافتهها: یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که هرچه مقدار ارزش در معرض خطر بیشتر میشود، مقدار شارپ مدل DCC-tCopula-LVaR در مقایسه با مدل مارکویتز کاهش مییابد.نتیجهگیری: استفاده از مدل DCC-tCopula-LVaR در شرایطی که مقدار ارزش در معرض خطر تعدیلشده نقدینگی پایین است، عملکرد بهتری برای بهینهسازی سبد سهام در مقایسه با مدل مارکویتز، مبتنی بر معیار سنجش شارپ به همراه دارد.
