الگوی تکامل ساختاری منطقه جنوب نطنز شاهدی از تقابل ترافشارش راستگرد بر راندگیهای قدیمی تر در ایران مرکزی
نویسندگان
1 استادیار، گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استاد، گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد، گروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22071/gsj.2020.210876.1732چکیده
منطقه جنوب در پایانه جنوب باختری سامانه گسلی قم- زفره در ایران مرکزی واقع است. تحلیل ساختاری این منطقه، نشاندهنده آن است که گسلهای راندگی اولیه با روند عمومی خاوری– باختری تا شمال باختری– جنوب خاوری همچون گسل فسخود واقع بهطور عمده مجموعه واحدهای رسوبی قدیمی پرمین– تریاس (سازندهای جمال، نایبند و شتری) را بر روی واحدهای جوانتر رانده است. این مجموعه در ادامه توسط گسلهای امتدادلغز با روندهای شمال باختر– جنوب خاور و شمال خاور– جنوب باختر قطع و جابجا شدهاند. این مجموعههای امتدادلغز جوانتر از ائوسن، در ارتباط با فعالیتهای راستالغز گسل قم- زفره بوده و ردههای پایینتر منشعب شده از پهنه اصلی این گسل میباشند. تلفیق دادههای ساختاری و شواهد زمانبندی تغییرشکل بدست آمده از ناپیوستگیهای عمده نشانگر آن است که این منطقه در بازه زمانی قبل از کرتاسه زیرین چینخوردگی ناحیهای را پشت سر گذاشته است و در ادامه در بازه زمانی کرتاسه زیرین مطابق با سایر بخشهای ایران مرکزی کشش ناحیه ای را متحمل شده است. راندگیهای مشاهده شده در منطقه، در بازه زمانی پس از کرتاسه زیرین در منطقه اتفاق افتاده است. و در نهایت تغییرشکلهای جوانتر از الیگوسن مرتبط با ردههای گسلی، گسل قم– زفره ساختارهای قدیمیتر را قطع و جابجا نموده است.