مقایسه تاثیر آموزش گروهی و آموزش انفرادی هندلینگ بر کیفیت زندگی مادران کودکان 1 تا 6 ساله مبتلا به فلج مغزی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران

2 دانشیار، مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران

3 استادیار، گروه آموزشی آمار، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران

4 دانشجوی دکتری، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

5 کارشناسی ارشد، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22037/jrm.2017.1100313
چکیده

مقدمه و اهداف ناتوانی کودک در درون خانواده ایجاد می­شود و آثار نامطلوبی بر کارکرد خانواده و کیفیت زندگی آنها بر جا می­گذارد، بنابراین پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر آموزش گروهی و آموزش انفرادی هندلینگ بر کیفیت زندگی مادران کودکان فلج مغزی انجام گردید. مواد و روش­ها در مطالعه حاضر کارآزمایی بالینی تصادفی و یک سو کور، 50 نفر از مادران کودکان فلج مغزی شهر اصفهان انتخاب شدند و به­صورت تصادفی در دو گروه آموزش انفرادی و گروهی قرار گرفتند. ابزارهای جمع­آوری اطلاعات شامل پرسش­نامه کیفیت زندگی 36-SF، پرسش­نامه سنجش افسردگی، اضطراب و استرس، پرسش­نامه سنجش آگاهی از مراقبت­های ویژه صحیح کودکان فلج مغزی، سیستم طبقه­بندی اسپارکل، سیستم طبقه­بندی عملکرد حرکتی درشت و پرسش­نامه اطلاعات دموگرافیک بود. داده­ها قبل و سه ماه بعد از مداخله جمع­آوری و توسط نرم­افزار SPSS نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ­ها آنالیز کوواریانس نشان داد که در نمره کیفیت زندگی و سایر خرده­مقیاس­ها به­جز سلامت هیجانی و سلامت عمومی، بین دو گروه آموزش انفرادی و گروهی اختلاف معنادار آماری وجود ندارد (05/0<P). نتیجه­ گیری تاثیر آموزش گروهی و انفرادی مراقبت­های ویژه بر کیفیت زندگی کلی مادران کودکان فلج مغزی به یک اندازه است.