بررسی تأثیر مالکیت نهادی و تمرکز مالکیت بر کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه حسابداری، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دکتری، گروه حسابداری، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار، گروه حسابداری، دانشکده اقتصاد و مدیریت، دانشگاه قم، قم، ایران.
doi
10.22059/frj.2021.333062.1007253چکیده
هدف: سرمایهگذاری کارا در نیروی انسانی و عوامل اثرگذار بر آن، از موضوعاتی است که در ادبیات، چندان در کانون توجه قرار نگرفته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر سرمایهگذاران نهادی و تمرکز مالکیت، بهعنوان دو عنصر نظارتی راهبری شرکتی، روی کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی است. روش: برای آزمون فرضیههای پژوهش، از الگوی دادههای ترکیبی و برای اندازهگیری متغیر ناکارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی، از مدل جانگ، لی و وبر (2014) استفاده شده است. نمونه آماری این پژوهش، پس از اعمال برخی محدودیتها، شامل 179 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، در بازه زمانی 1389 تا 1398 است. یافتهها: نتایج حاکی از آن است که مالکیت نهادی اثری بر کاهش ناکارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی ندارد؛ اما تمرکز مالکیت ناکارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی را کاهش میدهد. این اثرگذاری در خصوص بیشسرمایهگذاری وجود دارد؛ ولی برای کمسرمایهگذاری مشاهده نشد. نتیجهگیری: تضاد منافع و عدم تقارن اطلاعاتی موجود بین مدیران و مالکان، خطر تصمیمهای ناکارا، بهخصوص در حوزه سرمایهگذاری روی نیروی انسانی را افزایش میدهد که این خطر با تقویت اهرمهای نظارتی احتمالاً تقلیل مییابد. سازوکارهای راهبری شرکتی نظیر تمرکز مالکیت، به نظارت بیشتر بر مدیریت و کاهش ناکارایی در تصمیمهای وی منجر میشود.
