رضایت شغلی کاردرمانگران شهر اهواز و ارتباط آن با شاخص بالقوه انگیزش
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی کاردرمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
3 دانشجوی دکتری تخصصی کاردرمانی، گروه آموزشی کاردرمانی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران.
4 مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی- اسکلتی، مربی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
5 مرکز تحقیقات توانبخشی عضلانی- اسکلتی، مربی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران.
6 عضو هیات علمی گروه آموزشی کاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22037/jrm.2017.1100286چکیده
مقدمه و اهداف افزایش بهرهوری و دلبستگی به کار از عوامل مهم در رضایت شغلی میباشد که با طراحی مناسب شغل محقق میشود. مطالعه حاضر با هدف تعیین توان بالقوه انگیزشی بر اساس شاخص بالقوه انگیزش در بین کاردرمانگران شهر اهواز و ارتباط آن با میزان رضایت شغلی انجام شد. مواد و روشها در مطالعه مقطعی حاضر تمامی کاردرمانگران شهر اهواز شرکت نمودند. توان بالقوه انگیزشی و رضایت شغلی کاردرمانگران با استفاده از پرسشنامه طراحی شغل و پرسشنامه رضایت شغلی بررسی شد. یافته ها بیش از 85 درصد از شرکتکنندگان در مطالعه حاضر رضایت شغلی متوسط و بالا داشتند. میانگین توان بالقوه انگیزشی در سطح متوسط بهدست آمد (62/43±85/142). یافتههای آماری عدم ارتباط معنادار بین دو متغییر توان بالقوه انگیزشی و رضایت شغلی را نشان داد (97/0=P value و 01/0=r). بین متغیرهای دموگرافیک و توان بالقوه انگیزشی و رضایت شغلی ارتباط معنادار وجود نداشت (05/0P value>). نتیجه گیری کاردرمانگران شهر اهواز رضایت شغلی مناسبی را گزارش نمودند. همچنین توان بالقوه انگیزش در بین آنها در حد متوسط گزارش شد. این نتیجه میتواند بیانگر شرایط مطلوب کاری و ویژگیهای شغلی مناسب کاردرمانگران در شهر اهواز باشد.
