فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

  هدف: مرکزیت، در تئوری شبکه، معیاری است برای برآورد میزان اهمیت و تأثیرگذاری یک عضو در ساختار کلی شبکه. هدف از این پژوهش، بررسی ویژگی‌های مرکزیت سهام و توانایی این معیار در تخمین ریسک و همچنین، امکان‌سنجی استفاده از این معیار برای تشکیل سبد سهام است. روش: در این پژوهش، ابتدا به بررسی ارتباط مرکزیت سهام با معیارهای پُرکاربرد تخمین ریسک، مانند بتا و انحراف معیار بازدهی و همچنین، بررسی رابطۀ مرکزیت سهام پرداخته شد. وزن معیارها با استفاده از چارچوب مارکویتز به‌دست آمد. در پایان، پس از معرفی استراتژی مبتنی بر مرکزیت برای انتخاب پرتفوی، به‌کمک معیارهای مختلف ارزیابی عملکرد، نتایج با سایر روش‌های پُرکاربرد مقایسه شد. یافته‌ها: یافته‌ها حاکی از آن است که در بورس اوراق بهادار تهران، مرکزیت می‌تواند نقش مؤثری در تخمین ریسک سهام ایفا کند و ارتباط معناداری بین مرکزیت و سایر معیارها وجود دارد. همچنین مشخص شد که سهام با مرکزیت کمتر، منافع مربوط به متنوع‌سازی پرتفوی را افزایش می‌دهند و استراتژی انتخاب پرتفوی با استفاده از مرکزیت در مقایسه با سایر روش‌های پُرکاربرد انتخاب پرتفوی، عملکرد بهتری دارد و می‌تواند بازدهی موزون شده با ریسک بهتری خلق کند. نتیجه‎گیری: مرکزیت سهام، به‌عنوان معیاری برای تعیین اهمیت و تأثیرگذاری هر عضو یک شبکه، می‌تواند مانند سایر معیارهای پذیرفته ‎شده برای توصیف ریسک سهام، مفید واقع شود. این توانایی توصیف ریسک باعث می‌شود که بتوان از مرکزیت برای تشکیل پرتفوی سرمایه‌گذاری بهره برد.