شناخت پذیرى خداوند از منظر صدرالمتألهین

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فلسفه اسلامی دانشگاه قم، قم، ایران.

2 عضو هیئت علمی دانشگاه قم.

doi
10.30473/pms.2020.5007
چکیده

شناخت خداوند متعال و نحوه رسیدن به موجود نامتناهی همواره از دغدغه‌های فیلسوفان، به‌ویژه فیلسوفان دین‌مدار بوده است. در این میان، ملاصدرا معتقد است ادراک ذات الهی برای بشر مقدور نبوده اما برهان­آوری برای خداوند به‌صورت برهان شبیه به لم ممکن است. در براهین اثبات خدا تنها چیزی که ثابت می­شود این است که این مفهوم دارای مصداق است اما شناختی به مصداق برای ما حاصل نمی­شود. مقصود ملاصدرا از برهان صدقین، شناخت ذات خداوند متعال از روی آثار و مخلوقات است و هر کس به‌اندازه درجه وجودی خود با مشاهده مخلوقات الهی به ادراک حضوری خداوند متعال از ورای حجاب نائل می­شود. این تببین منجر به الهیات سلبی نمی­شود بلکه در عین تأکید بر عدم مشابهت بین خالق و مخلوق از نظر شدت وجودی و تفاوت آنان از جهت تناهی و عدم تناهی، بر عینیت ما­به­الاشتراک و ما­به­الاختلاف نیز تاکید دارد.

کلیدواژه‌ها