مومنتوم سبکی و منشأ بروز آن
نویسندگان
1 دانشــیار، گــروه مــدیریت مــالی، دانشــکده مــدیریت و حســابداری، دانشــگاه شــهید بهشــتی، تهــران، ایــران.
2 دانشجوی دکتری، مدیریت مالی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22059/frj.2020.288887.1006924چکیده
هدف: فعالان بازار سرمایه، همواره برای شناسایی خلاف قاعدههای بازار و طراحی راهبردهای معاملاتی سودآور مبتنی بر آن کوشیدهاند. از جمله معروفترین خلاف قاعدههای بازار، میتوان به مومنتوم اشاره کرد. خلاف قاعدهای که جگادیش و تیتمن (1993) در بدو شناسایی آن را در سطح سهام انفرادی بررسی کردند و اخیراً در سطح پرتفویهای سبکی بررسی میشود. هدف پژوهش حاضر، آزمون سودآوری استراتژی مومنتوم سبکی مبتنی بر سبکهای اندازه و نسبت ارزش دفتری به ارزش بازار و منشأ ایجاد آن از طریق تجزیه سود استراتژی مذکور در بورس اوراق بهادار تهران است. روش: بهمنظور آزمون سودآوری مومنتوم سبکی، از روش تحلیل پرتفوی برای استراتژیهای دوره تشکیل و نگهداری 3، 6 و 12ماهه استفاده شده است. در پژوهش حاضر، سودآوری مومنتوم سبکی به سه عامل ریسک، تداوم بازده و تغییرات مشترک توجیهناپذیر با عوامل کلان اقتصادی نسبت داده میشود. یافتهها: نتایج نشان میدهد که سودآوری مومنتوم سبکی، تقریباً برای دورههای کوتاهمدت و میانمدت مثبت و معنادار است؛ اما برای دورههای بلندمدت، علیرغم مثبتبودن سودآوری، از نظر آماری معنادار نبوده یا به استراتژی معکوس تبدیل شده است. بر اساس نتایج بهدستآمده، برای استراتژیهای 3 و 6 ماهه، عمده سود مومنتوم سبکی از طریق تئوری تداوم بازده توضیح داده میشود و برای استراتژی 12 ماهه، ریسک، مؤلفه اصلی سودآوری مومنتوم سبکی محسوب میشود. نتیجهگیری: برای استراتژیهای 3 و 6 ماهه، «ریسک» و «تداوم بازده» مؤلفههای اصلی ایجاد مومنتوم سبکی است؛ اما برای استراتژی 12 ماهه، «ریسک» تنها عامل ایجاد مومنتوم سبکی معرفی میشود.
