بررسی مقایسه ای علائم اختلال کمبود توجه و بیش فعالی کودکان مبتلا به نارسایی تقاربی چشم با کودکان سالم

نویسندگان

1 دفتر تحقیقانت و فن آوری دانشجویی، دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه اپتومتری، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

2 روانشناس و مشاور، اداره آموزش و پرورش، شهرکرد، ایران

3 روانپزشک، دانشیار ، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

4 کارشناس ارشد آمار زیستی، مربی دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

5 مربی گروه اپتومتری، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22037/jrm.2016.1100246
چکیده

مقدمه و اهداف مطالعات جمعیت شناختی نشان داده که فراوانی اختلالات کمبود توجه و بیش­فعالی در کودکان دارای ناکارآمدی تقاربی در مقایسه با جمعیت عادی کودکان بیشتر است. هدف مطالعه­ی حاضر بررسی مقایسه­ای علائم اختلال کمبود توجه و بیش­فعالی در کودکان ایرانی دارای ناکارآمدی تقاربی با کودکان سالم می­باشد. مواد و روش­ها در مطالعه مشاهده­ای–مقایسه­ای حاضر، تعداد 47 کودک مبتلا به ناکارآمدی تقاربی چشم از دو مدرسه در شهر بروجن با 61 کودک سالم، مورد مقایسه قرار گرفتند. معاینه بینایی کودکان، توسط اپتومتریست انجام شد و کودکان با سابقه قبلی ضربه و جراحی چشمی، نارسایی تکاملی و بیماری­های روانی از مطالعه خارج شدند. پس از تکمیل فرم رضایت شخصی پرسش­نامه دموگرافیک و پرسش­نامه علائم مرضی کودکان (CSI4) مقیاس مربوط به علائم اختلال کمبود توجه و بیش­فعالی و نافرمانی توسط والدین تکمیل شد و داده­ها بررسی و توسط نرم افزار SPSS 19 مورد بررسی قرار گرفت. یافته­ها اطلاعات حاصل از 47 کودک دارای ناکارآمدی تقاربی و 61 کودک نرمال مورد بررسی قرار گرفت. متوسط سنی کودکان مبتلا به ناکارآمدی تقاربی چشم 6/1±7/10 و کودکان سالم 8/1±7/10 به­دست آمد. اختلاف معنادار آماری بین دو گروه در مقیاس بی­توجهی، مقیاس پرتحرکی و رفتار تکانه­ای به­دست نیامد(05/0p>). نتیجه­ گیری در مطالعه ­ی حاضر مشخص گردید که علائم بی­توجهی، پرتحرکی و رفتارهای تکانه­ای در کودکان ایرانی مبتلا به ناکارآمدی تقاربی نسبت به کودکان نرمال تفاوتی نداشت.