فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در مطالعه حاضر به بررسی اثرات کاربرد بیوچار (تولید شده از فرایند پیرولیز آهسته) و هیدروچار (تولید شده از فرایند کربونیزاسیون هیدروترمال) میوه سرو بر تثبیت نیکل در یک خاک آلوده به این عنصر پرداخته شد. بدین منظور، میوه سرو خام و بیوچار و هیدروچار حاصل از آن به‌صورت جداگانه در سطوح 5/1 و 3% (وزنی/وزنی) به یک خاک آهکی آلوده به نیکل (350 میلی‌گرم/ کیلوگرم) اضافه و پس از خوابانیدن 3 ماهه، تحت شرایط رطوبت ظرفیت زراعی، سینتیک واجذبی و شکل‌های شیمیایی نیکل در آزمایشگاه گروه محیط زیست، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان (سال 1399)، اندازه‌گیری و مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج، هیدروچار دارای سطح ویژه بالاتر، گروه‌های عامل حاوی اکسیژن فعال بیشتر و مورفولوژی خلل و فرج نامنظم‌تری در مقایسه با بیوچار بود. بررسی مقادیر نیکل واجذب شده نهایی در خاک‌های تیمار شده نشان از کاهش 27-37 % و 11-5/16% نیکل واجذب شده، به ترتیب در نمونه‌های هیدروچار و بیوچار میوه سرو خام در مقایسه با نمونه شاهد داشت. برازش مدل دو مرحله‌ای مرتبه اول بر داده‌های واجذبی نیکل در همه نمونه‌های تیمار شده، حاکی از دقت بالای این مدل (ضریب تبیین > 99%)، در پیش بینی مقادیر واجذبی نیکل داشت. ارزیابی فاکتور تحرک نیکل بدست آمده از مقادیر شکل‌های شیمیایی نشان از کاهش فاکتور تحرک در نمونه ‌خاک‌های تیمار شده با هیدروچار (2/29- 2/30 %) و بیوچار (9/31- 3/33 %) در مقایسه با نمونه خاک شاهد (8/38 %) داشت. به طور کلی، وجود گروه‌های عامل حاوی اکسیژن فعال و سطح ویژه بیشتر هیدروچار در مقایسه با بیوچار، سبب تثبیت بیشتر از نیکل در خاک در مقایسه با بیوچار شده است که با توجه به هزینه تولید کمتر و کاهش تولیدگازهای گلخانه‌ای مخرب در تولید هیدروچار، نسبت به بیوچار، لزوم توجه بیشتر به کاربرد هیدروچار و هیدروچارهای مهندسی شده در مطالعات آتی تثبیت عناصر سنگین در محیط خاک را طلب می‌کند.