تاریخگذاری روایت دال بر مجازات مرتد به دستور امیرالمؤمنین(ع) در مصادر فریقین با روش تعیین حلقه مشترک
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران.
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی دانشگاه اراک، اراک، ایران.
doi
10.30497/qhs.2025.246024.3932چکیده
از جمله موضوعات چالشبرانگیز در فقه اسلامی، بحث از احکام ارتداد است. در بسیاری از متون تاریخی ـ روایی فریقین، گزارههای متعددی موجود میباشد که در آنها امام علی(ع) در موقعیتهای گوناگون و به هنگام اجرای پارهای از احکام فقهی درباره مرتدان، به پایمال کردن، کشتن و گردن زدن آنان دستور نموده است؛ لذا پژوهش حاضر، با نظر به حساسیت موضوع و با هدف تحلیل شبهات موجود در این باب، سند و متن گزاره «قَالَ طَئُوا یَا عِبَادَ اللَّهِ فَوُطِئَ حَتَّى مَاتَ» و تحریرات مشابه با آن را تاریخگذاری نموده و به دنبال بررسی این پرسش است که تعیین حلقات مشترک، کدامین دوره را نخستین مبدأ زمانی پدیداری روایات، معرفی میدارد. این نوشتار در راستای رفع خلأ مطالعاتی پیرامون تاریخگذاری روایات در مجامع فریقین، گزارههای موجود را با تکیه بر ضوابط تحلیل سند و متن از نگاه غربیان، بررسی نموده و با کاربست روش توصیفی ـ تحلیلی بدین نتایج رسید، که روایات دالّ بر لگدمال کردن، قتل و ضرب مرتد، به لحاظ اسنادی از اتقان کافی برخوردار نیست و در تحلیل دلالی نیز به سبب تعارض روایات با آیات، سیره نبوی و علوی، علم و عصمت امام(ع) و توافق مفهومی گزارهها با آموزههای ادیان غیراسلامی و سنت حکام اموی، به وضوح میتوان وضعی بودن این دسته از روایات را فهم نمود.