مقایسه پایداری تونلهای دوتایی و منفرد خطوط 1 و 2 مترو تبریز با مدلسازی سه بعدی عددی
نویسندگان
1 دانشیار، دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئوفیزیک، دانشگاه صنعتی شاهرود
2 کارشناسی ارشد مکانیک سنگ، دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئوفیزیک، دانشگاه صنعتی شاهرود
3 استادیار دانشکده مهندسی معدن، دانشگاه صنعتی سهند تبریز
doi
10.30479/jmre.2023.1004چکیده
با گسترش روز افزون محیطهای شهری ایجاد و توسعه سیستمهای حمل و نقل درون شهری مانند مترو امری ضروری است. با توجه به اینکه بخش مهمی از هزینه ساخت مترو مربوط به حفاری و نگهداری تونلها میشود، بنابراین یکی از ابتداییترین تصمیمگیریها در بحث ساخت مترو، تصمیمگیری راجع به انتخاب تونلهای منفرد یا دوتایی است. در صورت انتخاب تونل تکی مقطع تونل به منظور تعبیه هردو مسیر رفت و برگشت در داخل یک تونل، باید به حد کافی بزرگ انتخاب شود، در حالی که با استفاده از تونلهای دوقلو، با توجه به ساخت تونلهای مجزا برای مسیر رفت و برگشت، اندازه مقطع مورد نیاز برای هر تونل کاهش مییابد. هدف از این مقاله استفاده از مدلسازی سهبعدی عددی تونلهای دوقلوی خط 1 و تونل تکی خط 2 مترو تبریز برای بررسی نقاط ضعف و قوت استفاده از تونلهای دوقلو و تونل تکی با توجه به معیارهای فنی مختلف شامل پایداری در حین حفاری تونلها، نشست سطح زمین و تاثیر بر سازههای سطحی و همچنین ضرایب ایمنی مطابق با نیروها و ممانهای اعمال شده بر پوشش بتنی تونلها، در محیط شهری است. در این تحقیق از روش عددی تفاضل محدود (نرمافزار Flac 3D) برای مدلسازی تونلهای هر دو خط استفاده شده است. نتایج نشان میدهند که از نظر میزان جابهجاییهای نسبی دیواره تونل در حین حفاری، استفاده از تونل تکی ارجحیت دارد. از دیدگاه کنترل نشست و همچنین از نظر نیروها و ممانهای ایجاد شده روی پوشش بتنی و ضرایب ایمنی مربوطه، استفاده از تونلهای دوقلو مناسبتر است.