آسپورین و استئوآرتریت زانو در ایران

نویسندگان

1 دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی

2 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

3 دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی

4 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

5 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

6 دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی

7 دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی

doi
10.22034/ijos.2020.121287
چکیده

۰/۰۴۵پیش‎زمینه: استئوآرتریت یک بیماری تخریب کننده مفاصل است. ژن آسپورین (ASPN) دستور ساخت یک پروتئین خارج سلولی غضروفی را صادر می‌کند. پلی‌مورفیسم‌های تکرار اسید آسپارتیک (D)، زمینه‌ساز بروز استئوآریت می‌باشند. وجود آلل D14 قابلیت ابتلا به استئوآرتریت را در جمعیت ژاپنی و چینی افزایش می‌دهد ولی در نژاد سفیدپوستان نقش مهمی ندارد؛ و آلل D15 نیز در جمعیت‌ یونانی به عنوان عامل خطر به شمار می‌رود. با توجه به شیوع بالای استئوآرتریت زانو در ایران، در این مطالعه تاثیر ژن آسپورین در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو بررسی گردید. مواد و روش‌ها: تعداد ۱۰۰ بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو (۷۲ زن، ۲۸ مرد) که به صورت متوالی در یک مرکز آموزشی شهر تهران انتخاب شدند با ۱۰۰ نفر گروه کنترل بدون هیچ نشانه آرتریت یا بیماری مفصلی مقایسه شدند. تمامی افراد دو گروه ایرانی بودند. فراوانی آلل‌های تکرار D در دو گروه استخراج، و ارتباط بین پلی‌مورفیسم تکرار D و استئوآرتریت بررسی شد. یافته‌ها: بین دو گروه بیمار و کنترل، از نظر فراوانی آلل‌های D14 و D15، برخی تفاوت‌های جزئی وجود داشت. در زنان ایرانی، ارتباط بین آلل D15 و آرتروز زانو معنی‌دار بود (۰/۰۴۵=(OR=۱/۷۳ ، %۹۵ CI=۱/۰۱-۲/۹۴ ،p < /em> و آلل D14 به طور معنی‌داری در مقابل آرتروز زانو نقش محافظتی به عهده داشت (۰/۰۳۲=p < /em>). نتیجه‌گیری: آلل D15 می‌تواند یک آلل مخاطره آمیز در میان زنان ایرانی باشد. نتایج حاصل از رابطه بین آلل D15 و آرتروز زانو، نسبتا شبیه جمعیت زنان یونانی بود.