اثر تمرینات مقاومتی و تناوبی با شدت بالا بر بیان ژنهای PPAR-α، PPAR-β/δ و PPAR-γ در بافت کبد موشهای صحرایی نر نژاد ویستار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
2 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. قطب علمی پایش سلامت ورزشی و پویش قهرمانی دانشگاه مازندران
3 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/jaep.2024.27778.2203چکیده
اهداف: کبد در متابولیسم انرژی تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله گیرندههای فعالشده توسط تکثیرکنندهی پراکسیزوم (PPARs) قرار دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات تمرین مقاومتی و تناوبی شدید بر بیان PPAR-α، PPAR-β/δ و PPAR-γ در بافت کبد موشهای صحرایی نر نژاد ویستار بود.روش مطالعه: 15 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار (25 ± 250 گرم) و سن هشت هفته به سه گروه تمرین مقاومتی، تمرین تناوبی با شدت بالا و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین مقاومتی تمرین را هر هفته 3 جلسه به مدت 8 هفته با استفاده از نردبانی به ارتفاع 1 متر با 26 پله و با شدت 50 تا 100 درصد از حداکثر ظرفیت حمل وزنه انجام دادند. گروه تمرین تناوبی دویدن با شدت بالا (شش دوره ۴ دقیقهای با شدت ۸۵ تا ۹۵ درصد از حداکثر مصرف اکسیژن، همراه با ۳ دقیقه استراحت فعال بین هر دوره با شدت 40 تا 50 درصد از حداکثر اکسیژن مصرفی بر روی نوارگردان ) را به مدت 8 هفته و 5 جلسه در هفته انجام دادند. بیان ژنهایPPAR-α، PPAR-β/δ و PPAR-γ با روشReal Time PCR در بافت کبد اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل یافته ها با آزمون تحلیل واریانس یکراهه صورت گرفت.یافته ها: آزمون تحلیل واریانس نشان داد که میانگین سطوح بیان هیچیک از ژنهای PPAR-α (05/0=2η ،7/0=P ،3/0=)F)، PPAR-γ (10/0=2η ،5/0=P ،6/0=F) و PPAR-β/δ (14/0=2η ،3/0=P ،01/1=F) در بافت کبد موشهای سه گروه کنترل، تمرین مقاومتی و تمرین تناوبی شدید، تفاوت معناداری با یکدیگر ندارد.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که هشت هفته تمرین مقاومتی و تناوبی شدید تأثیر معناداری بر بیان ژنهایPPAR-α، PPAR-β/δ و PPAR-γ در بافت کبد نداشت که این موضوع بر پیچیدگی تنظیم متابولیسم انرژی در کبد تأکید دارد.