اثر 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول های بنیادی مزانشیمی بر مقادیر آپلین 13 و برون ده قلبی در موش‌های صحرایی مدل انفارکتوس قلبی

نویسندگان

1 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.

3 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.

doi
10.22080/jaep.2024.26525.2170
چکیده

اهداف: امروزه به استفاده از سلول­های بنیادی مزانشیمی و اثرات مثبت تمرینات ورزشی در درمان بیماری­های مختلف از جمله انفارکتوس قلبی توجه شده است، بنابراین هدف از اجرای این پژوهش بررسی اثر 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول­های بنیادی مزانشیمی بر مقادیر آپلین13 و برونده قلبی موش­های صحرایی مدل انفارکتوس قلبی بود.روش مطالعه: در این مطالعه تجربی از 60 سر موش صحرایی نر استفاده شد که به 6 گروه 10 تایی تقسیم شدند. گروه کنترل سالم، کنترل بیمار، شم، سلول، تمرین و سلول + تمرین. برای ایجاد انفارکتوس قلبی، شریان پایین رونده قدامی با استفاده از نخ سیلک 6/0 به طور کامل مسدود شد. سلول­های بنیادی پس از استخراج، با استفاده از لام نئوبار، حدود 106 سلول برای هر موش از طریق سیاهرگ دمی تزریق شد. موش­های گروه تمرینی به مدت 10 هفته تمرین هوازی را با شدت 17 متر بر دقیقه انجام دادند. اندازه­گیری برون ده قلبی به وسیله دستگاه اکوکاردیوگرافی و مقادیر آپلین 13 به وسیله کیت آزمایشگاهی انجام شد.یافته­ها: یافته­ها نشان داد که القاء انفارکتوس قلبی موجب کاهش معنادار سطوح اپلین 13و برون ده قلبی در گروه بیمارنسبت به گروه کنترل سالم شد (05/0>p). تمرین هوازی و سلول­های بنیادی موجب افزایش معنادار سطح آپلین 13 و برون ده قلبی در گروه­های تجربی (تمرین و سلول­های بنیادی) در مقایسه با گروه کنترل (بیمار) شد (05/0p<).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول­های بنیادی مزانشیمی احتمال دارد از طریق افزایش Apelin-13 عملکرد انقباضی را بهبود بخشد و موجب افزایش برون ده قلبی شود.