اثر 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلول های بنیادی مزانشیمی بر مقادیر آپلین 13 و برون ده قلبی در موشهای صحرایی مدل انفارکتوس قلبی
نویسندگان
1 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
3 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
doi
10.22080/jaep.2024.26525.2170چکیده
اهداف: امروزه به استفاده از سلولهای بنیادی مزانشیمی و اثرات مثبت تمرینات ورزشی در درمان بیماریهای مختلف از جمله انفارکتوس قلبی توجه شده است، بنابراین هدف از اجرای این پژوهش بررسی اثر 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلولهای بنیادی مزانشیمی بر مقادیر آپلین13 و برونده قلبی موشهای صحرایی مدل انفارکتوس قلبی بود.روش مطالعه: در این مطالعه تجربی از 60 سر موش صحرایی نر استفاده شد که به 6 گروه 10 تایی تقسیم شدند. گروه کنترل سالم، کنترل بیمار، شم، سلول، تمرین و سلول + تمرین. برای ایجاد انفارکتوس قلبی، شریان پایین رونده قدامی با استفاده از نخ سیلک 6/0 به طور کامل مسدود شد. سلولهای بنیادی پس از استخراج، با استفاده از لام نئوبار، حدود 106 سلول برای هر موش از طریق سیاهرگ دمی تزریق شد. موشهای گروه تمرینی به مدت 10 هفته تمرین هوازی را با شدت 17 متر بر دقیقه انجام دادند. اندازهگیری برون ده قلبی به وسیله دستگاه اکوکاردیوگرافی و مقادیر آپلین 13 به وسیله کیت آزمایشگاهی انجام شد.یافتهها: یافتهها نشان داد که القاء انفارکتوس قلبی موجب کاهش معنادار سطوح اپلین 13و برون ده قلبی در گروه بیمارنسبت به گروه کنترل سالم شد (05/0>p). تمرین هوازی و سلولهای بنیادی موجب افزایش معنادار سطح آپلین 13 و برون ده قلبی در گروههای تجربی (تمرین و سلولهای بنیادی) در مقایسه با گروه کنترل (بیمار) شد (05/0p<).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که 10 هفته تمرین هوازی پس از پیوند سلولهای بنیادی مزانشیمی احتمال دارد از طریق افزایش Apelin-13 عملکرد انقباضی را بهبود بخشد و موجب افزایش برون ده قلبی شود.