ارائه مدل کیفیت مراقبت پرستاران در ارتباط با آسیب پذیری ادراک شده در دوران شیوع کووید-19 با نقش میانجی تاب آوری و حرفه ای گری
نویسندگان
1 استاد تمام، گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحدبیرجند، ایران.
2 گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
3 دانشجوی دکتری روان شناسی، گروه روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران
4 استادیار، گروه روان شناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران
doi
10.22038/mjms.2023.69261.4111چکیده
زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر ارائه مدل کیفیت مراقبت پرستاران در ارتباط با آسیب پذیری ادراک شده در دوران شیوع کووید-19 با نقش میانجی تاب آوری و حرفه ای گری بود.روش کار: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع اکتشافی تحلیلی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه پرستاران بیمارستانهای دولتی شهر مشهد در سال 1401 بود که با استفاده از جدول مورگان حجم نمونه 400 نفر انتخاب شد و پرسشنامهها به روش نمونهگیری در دسترس از طریق توزیع لینک پرسشنامه در فضای مجازی تکمیل شد. ابزار پژوهش یک پرسشنامه چندقسمتی شامل محیط کار پرستاری (PESNWI)، پرسشنامه آسیب پذیری ادراک شده در برابر کووید 19 (PVC)، فرم کوتاه تاب آوری (BRS) و پرسشنامه حرفه ای گری (MSSAPS) بود. دادهها با استفاده از تحلیل مسیر و با نرمافزار Spss26 و Amos24تحلیل شد.یافتهها: یافتههای حاصل از تحلیل مسیر نشان داد که برای مدل فرضی، تمامی شاخصها نشان از برازش مناسب مدل داشتند. مسیرهای مستقیم از آسیب پذیری ادراک شده به تاب آوری منفی معنادار و مسیر مستقیم از حرفه ای گری به کیفیت مراقبت مثبت و معنادار بود. اثر غیرمستقیم آسیب پذیری ادراک شده بر کیفیت مراقبت با میانجیگری تاب آوری و حرفه ای گری معنادار نشد (05/0 p>). نتیجهگیری: میتوان گفت آسیب پذیری ادراک شده در پرستاران بر میزان تاب آوری آن ها اثر منفی دارد و همچنین حرفه ای گری در سطح کیفیت مراقبت پرستاران در دوران شیوع کووید 19 نقش موثری داشت.