فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اهداف: فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به دیابت می‌تواند ساختار و عملکرد میوکارد را تحت تأثیر قرار دهد، لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر ۸ هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر بیان پروتئین­های PPARα و PGC1α در بافت قلب موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار مبتلا به دیابت نوع ۲ بود.روش مطالعه: در پژوهش حاضر 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار ۸ هفته‌ای به صورت تصادفی به 4 گروه سالم کنترل، سالم تمرین، دیابت کنترل و دیابت تمرین تقسیم شدند. پس از یک دوره رژیم غذایی پرچرب و القاء دیابت، موش‌های صحرایی در گروه‌های سالم تمرین و دیابت تمرین پروتکل تمرینی HIIT را به مدت  ۸ هفته و ۵ جلسه در هفته انجام دادند. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی بافت قلب خارج شد و با استفاده از روش وسترن بلات سطوح پروتئین‌های PGC-1α و PPARα بررسی شد. سپس داده‌ها با استفاده از آزمون آنوای یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0P< مورد بررسی قرار گرفت.یافته ­ها: نتایج پژوهش نشان داد سطوح بیان پروتئین‌ PGC-1α در گروه‌ دیابت کنترل نسبت به گروه سالم کنترل کاهش معناداری پیدا کرد (001/0P=) و در گروه دیابت تمرین نسبت به گروه دیابت کنترل به صورت معناداری افزایش یافت (001/0P=). همچنین، سطوح بیان پروتئین PPARα در گروه‌های دیابت کنترل و دیابت تمرین نسبت به گروه‌های سالم به صورت معناداری افزایش یافت (001/0P=). و مقدار پروتئین PPARα در گروه دیابت تمرین نسبت به گروه دیابت کنترل کاهش معناداری نشان داد (001/0P=).نتیجه گیری: تمرینات HIIT احتمالاً می‌تواند نقش موثری در تنظیم مسیر سیگنالی PPARα/PGC1α داشته و تغییرات نامطلوب ناشی از بیماری دیابت را در این مسیر سیگنالیِ مرتبط با بیوژنز میتوکندریایی تعدیل کند.