بررسی سلامت روانی در افراد کم شنوای بزرگسال
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، عضو هیئت علمی گروه شنواییشناسی، مرکز تحقیقات اسکلتی-عضلانی، دانشکده علوم توانبخشی اهواز، دانشگاه علوم پزشکی اهواز، ایران
2 دکتری تخصصی شنواییشناسی، استادیار گروه شنواییشناسی، دانشکده علوم توانبخشی اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ایران
3 دانشجوی دکتری شنواییشناسی، عضو هیئت علمی گروه شنواییشناسی، دانشکده علوم توانبخشی اهواز، دانشگاه علوم پزشکی اهواز، ایران
4 دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی شاهد
doi
10.22037/jrm.2015.1100229چکیده
مقدمه و اهداف دستگاه شنوایی یکی از مهمترین مسیرهای ارتباطی انسان با محیط پیرامون و زیربنای ارتباط کلامی، تواناییهای ادراکی و روانشناختی انسان است و نقص آن میتواند سلامت روان افراد را به مخاطره اندازد. در این پژوهش، سعی شده است تا نیمرخ روانی افراد کمشنوا مورد بررسی قرار گرفته و با افراد دارای شنوایی هنجار مورد سنجش قرار گیرد. مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی-مقایسهای، اطلاعات روانشناختی 40 فرد کم شنوای متوسط تا شدید دارای سمعک با میانگین سنی 85/27 سال، با استفاده از پرسشنامهSCL-90-R بررسی شده و با 40 فرد دارای شنوایی هنجار با میانگین سنی 52/27 سال سنجیده گردید. تحصیلات هر دو گروه یکسان و در حد دیپلم بود. افراد شرکتکننده در پژوهش از هر دو جنسیت بودند. یافته ها داده های آماری نشاندهنده اختلاف آماری معنادار بین میانگین میزان اختلالات روانی (روانپریشی، ترس مرضی، پرخاشگری، حساسیت در روابط متقابل، شکایتهای جسمانی، افکار پارانوئیدی، اضطراب، افسردگی، وسواس) در افراد کم شنوا با افراد با شنوایی هنجار بود. (0/05>P). نتیجه گیری نتایج این مطالعه، نشان از احتمال بالا بودن میزان اختلالات روانی در افراد کم شنوا نسبت به افراد هنجار بود. وجود این نتایج، اهّمیّت بررسی وضعیت روحی و روانی افراد مبتلا به کمشنوایی را در کنار سایر ارزیابیهای مربوط به دستگاه شنوایی آشکار میسازد.