عوامل تعیین کنندۀ ریسکپذیری بانکها در ایران با تأکید بر ساختار مالکیت
نویسندگان
1 کارشناس ارشد بانکداری اسلامی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی،تهران، ایران
2 استادیار گروه مالی و بانکداری، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری،دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد بانکداری اسلامی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران،ایران
doi
10.22059/jfr.2017.206195.1006192چکیده
هدف این مقاله بررسی نحوۀ اثرگذاری عوامل تعیینکنندۀ ریسکپذیری در صنعت بانکداری ایران با تأکید خاص بر متغیر ساختار مالکیت بانکها است. برای دستیابی به این هدف با استفاده از روش دادههای تابلویی، نحوۀ تأثیرگذاری متغیرهای مختلفی بر شاخصهایی از ریسک اعتباری و ثبات بانکها برازش شده است. یافتههای این مطالعه که از یک نمونه دادههای تابلویی شامل 18 بانک طی سالهای 1393 -1388 استفاده میکند، نشان میدهد بهطور کلی بانکهایی که دارای تمرکز مالکیت بالایی هستند، در معرض ریسک بیشتری قرار دارند. تمرکز مالکیت در بانکهای خصوصی باعث افزایش ریسک و کاهش شاخص ثبات شده و در بانکهای دولتی، موجب افزایش ریسک (مانند بانکهای خصوصی ولی با شدت کمتر) و افزایش شاخص ثبات (خلاف رفتار بانکهای خصوصی) میشود. همچنین سایر نتایج نشان میدهد که اندازۀ بانک، سودآوری، بهرهوری و نسبت حقوق صاحبان سهام به دارایی، روی ریسکهای اعتباری و ثبات بانکها، تأثیر معناداری دارند.