تحلیل موانع فهم متن «ترجمۀ محاسن اصفهان» بر پایۀ آسیب‌شناسی ساختارهای نحوی

نویسندگان

1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسندة مسئول)

2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.

doi
10.22075/jlrs.2025.39054.2753
چکیده

کتاب ترجمۀ محاسن اصفهان نوشتۀ حسین بن محمّد آوی در سال ۷۲۹ هجری ترجمه‌ای آزاد از اثر عربی مفضّل بن سعد مافروخی در قرن پنجم هجری است. به این ترجمه، با وجود ارزش تاریخی، فرهنگی و ادبی آن، در پژوهش‌های ادبی و تاریخی کمتر توجه شده است. از  دلایل مهم این غفلت، پیچیدگی‌های نحوی و ساختارهای غیرمعمول است که درک متن را دشوار می‌کند. این پژوهش با روش توصیفی- ‌تحلیلی و بر پایۀ سبک‌شناسی نحوی انجام شده است و با رویکرد آسیب‌شناسی نحوی و تحلیل جمله‌به‌جمله و دسته‌بندی ساخت‌ها، سهم هر یک از این عوامل را در ایجاد گره‌های زبانی در سه محور اطناب، حذف و جابه‌جایی، مشخص می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که انباشت این ویژگی‌ها نه‌تنها موجب ابهام و گسست در انتقال معنا شده، بلکه خواننده را به‌جای دریافت محتوای تاریخی، درگیر لایه‌های پیچیدۀ نحوی کرده است. این یافته‌ها روشن می‌کند که دشواری متن بیش از آنکه ناشی از سطح واژگان یا آرایه‌های ادبی باشد، از ساخت‌های نحوی پیچیده سرچشمه گرفته است. تحلیل این ساخت‌ها، افزون ‌بر کمک به فهم بهتر این متن و متون مشابه، می‌تواند به شناخت دقیق‌تر تحول نثر فارسی در قرن‌های هفتم و هشتم یاری رساند و زمینه‌ای برای تدوین فرهنگ ساخت‌های نحوی متون کهن فارسی فراهم آورد.