اثر کاربرد ورمی‌کمپوست و بیوچار بر خصوصیات مرفوفیزیولوژیک کینوا در شرایط تنش خشکی

نویسندگان

1 گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 دانشجو دکتری گروه مهندسی آب، دانشکده فنی مهندسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.

3 دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده فنی مهندسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.

doi
10.22059/ijswr.2021.329540.669058
چکیده

به­منظور بررسی اثر کاربرد کودهای ورمی­کمپوست و بیوچار بر خصوصیات فیزیولوژیک، شاخص­های رشد و عملکرد دانه کینوا در دورهای آبیاری مختلف، آزمایشی به­صورت اسپلیت پلات و در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در مزرعه تحقیقاتی واقع در شهر کرمان در سال 1399 اجرا شد. در این مطالعه واکنش گیاه کینوا (رقم Titicaca) با سه دور آبیاری (70، 100 و 130 میلی­متر از تشتک تبخیر کلاس A) و چهار تیمار کود آلی (شاهد، ورمی­کمپوست، بیوچار و ترکیب ورمی­کمپوست و بیوچار) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که افزایش دور آبیاری از 70 به 130 میلی­متر باعث کاهش ارتفاع بوته (9/23 درصد)، طول پانیکول (6/17 درصد)، وزن هزار دانه (6/22 درصد)، و عملکرد دانه (6/21 درصد) کینوا شد. استفاده از تیمار کود آلی بیوچار+ ورمی­کمپوست (به نسبت مساوی 10 تن در هکتار) در دور آبیاری 130 میلی­متر از تشتک تبخیر موجب افزایش کلروفیل کل (96 درصد) و شاخص سطح برگ (5/15 درصد) و کاهش مقدار پرولین (48 درصد) در مقایسه با شاهد با دور آبیاری یکسان شد. در این مطالعه همچنین بیشترین ارتفاع بوته (97 سانتی­متر)، طول پانیکول (4/15 سانتی­متر)، وزن هزار دانه (141/3 گرم) و عملکرد دانه (94/321 گرم در مترمربع) در تیمار کود آلی بیوچار+ ورمی­کمپوست مشاهده شد که در هیچ یک از صفات نامبرده اختلاف معنی­داری با تیمار ورمی­کمپوست نداشت. در مجموع می­توان گفت که کاربرد کود آلی بیوچار+ ورمی­کمپوست از طریق افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک و همچنین عناصر غذایی خاک باعث بهبود رشد و نمو گیاه کینوا در شرایط تنش خشکی می­شود.