مقایسه تثبیت خارجی با میلههای داخل کانالی قابلانعطاف در درمان شکستگیهای باز درجه سه استخوانهای بلند اندام تحتانی کودکان
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی تبریز
2 دانشگاه علوم پزشکی تهران
3 دانشگاه علوم پزشکی تبریز
4 دانشگاه علوم پزشکی گیلان
5 دانشگاه علوم پزشکی تبریز
6 دانشگاه علوم پزشکی تبریز
doi
10.22034/ijos.2020.121069چکیده
پیشزمینه: بیشتر شکستگیهای باز اطفال در اثر صدمات با انرژی بالا رخ میدهند و درمان نامناسب میتواند با عوارضی همراه باشد. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج دو روش درمانی تثبیت خارجی و میله داخل کانالی قابل انعطاف در این شکستگیها بود. مواد و روشها: در این مطالعه گذشتهنگر، ۴۲بیمار با ۴۵ شکستگی باز فمور یا تیبیا که با یکی از دو روش تثبیت خارجی (۲۴ مورد) یا میله داخل کانالی (۲۱ مورد) و در برخی موارد روش ترکیبی با پین درمان شده بودند، مقایسه شدند. نتایج از نظر عفونت، جوشخوردن، بدجوشخوردن و شکستگی مجدد بررسی گردید. مدت زمان پیگیری یک سال بود. یافتهها: میانگین زمان جوشخوردگی در گروه تثبیت خارجی ۸/۳ ماه و گروه میله ۶/۳ ماه بود (۰/۰۵
