تاثیر دو نوع برنامهی تمرین تناوبی شدید بر اینترلوکین-6 و آیریزین پلاسما در زنان جوان دارای اضافهوزن
نویسندگان
1 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22080/jaep.2022.22763.2080چکیده
زمینه و هدف: با توجه به همهگیری چاقی در سرتاسر جهان و تاثیرات نامطلوب آن بر سلامت، وضعیت جسمانی و روانی افراد مبتلا به چاقی و همچنین پاسخ ترشح سیتوکینها در واکنش به انقباضات عضلانی و تاثیر آنها بر کاهش درصد چربی و چاقی، در این مطالعه تاثیر دو نوع تمرین تناوبی شدید بر غلظت اینترلوکین-6 و آیریزین پلاسما در زنان جوان دارای اضافهوزن بررسی شد.مواد و روشها: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود. 30 زن ارای اضافه وزن به صورت داوطلبانه در تحقیق حاضر شرکت کردند و به صورت تصادفی به 2 گروه تمرینی HIIT-1 (تناوبی شدید 4 وهلهای ) و HIIT-2 (تناوبی شدید 8 وهلهای ) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرین HIIT-1 شامل4 وهله فعالیت یک دقیقهای با حداکثر شدت و 4 دقیقه پیادهروی ملایم در چهار هفتۀ نخست، 5 وهله فعالیت یک دقیقهای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 4 دقیقه پیادهروی ملایم در هفتههای پنجم و ششم و 6 وهله فعالیت یک دقیقهای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 4 دقیقه پیادهروی ملایم در هفتههای هفتم و هشتم) بود. برنامه تمرین HIIT-1 شامل 8 وهله فعالیت سی ثانیهای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 2 دقیقه پیادهروی ملایم در چهار هفتۀ نخست، 10 وهله فعالیت سی ثانیهای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 2 دقیقه پیادهروی ملایم در هفتههای پنجم و ششم و 12 وهله فعالیت سی ثانیهای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه و 2 دقیقه پیادهروی ملایم در هفتههای هفتم و هشتم بود که به مدت 8 هفته انجام شد. سطوح پلاسمایی اینترلوکین 6 و آیریزین قبل و پس از تمرین اندازه گیری شد. نتایج: یافتههای پژوهش نشانداد هر دو نوع پروتکل تمرینات تناوبی شدید 4 وهلهای و 8 وهلهای موجب کاهش معنادار غلظت اینترلوکین-6 در پسآزمون نسبت به پیشآزمون شد (P<0.05) اما بین دو نوع تمرین HIIT تفاوت معناداری مشاهده نشد. همچنین تمرینات تناوبی شدید 4 وهلهای و 8 وهلهای موجب افزایش معنادار غلظت آیریزین پلاسما در پسآزمون نسبت به پیشآزمون شد (P<0.05) ، اما بین دو نوع تمرین HIIT تفاوت معناداری در سطح آیریزین مشاهده نشد.نتیجهگیری: بهطور کلی میتوان گفت با توجه به نتایج بهدست آمده از دو نوع پروتکل تمرینات تناوبی شدید 4 وهلهای و 8 وهلهای بر سطوح اینترلوکین-6 و آیریزین پلاسمایی در زنان مبتلا به اضافهوزن اثر داشته و میتوانند نقش موثری را در کاهش وزن در این افراد داشته باشند.