مقایسه اثر هشت هفته تمرین ترکیبی ویبریشن - طناب زنی با دو شدت مختلف بر شاخص-های الکترومایوگرافی عضلات مردان سالمند: یک کارآزمایی بالینی تصادفی، یک سو‌کور

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران

2 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.

3 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران

4 دانشیار گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.

5 استادیار گروه مهندسی پزشکی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران

doi
10.22080/jaep.2021.20692.2010
چکیده

سابقه و هدف: تمرینات ویبریشن کل بدن (WBV) به‌عنوان یک جایگزین کارآمد برای بهبود عملکرد جسمانی در سالمندان به نظر می­رسد. هدف از انجام این پژوهش مقایسه تأثیر هشت هفته تمرینات ویبریشن کل بدن و طناب زنی با دو شدت مختلف بر شاخص­های الکترو­مایوگرافی عضلات مردان سالمند بود.مواد و روشها: ­36 مرد سالمند (با میانگین سنی 16/4±83/65 سال؛ قد­­ 90/3±26/169 سانتیمتر؛ وزن 62/4±04/77 کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی ­69/0±86/26­کیلوگرم بر مترمربع) به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی به سه گروه: شدت­ زیاد (12=N)، شدت کم (12=N) و کنترل (10=N) تقسیم‌ شدند  تمرینات ویبریشن­ در دو گروه شدت زیاد ­و کم به ترتیب با فرکانس 40­ و 25 هرتز و دامنه 3 میلی­متر بود و به­صورت متناوب (یک دقیقه­WBV: 35-30 استراحت بین ست‌ها) به مدت 30 دقیقه با چهار وضعیت‌ (شنای کامل، فلکشن معکوس ساعد، لانچ، اسکات پا) روی دستگاه ویبریشن، سه جلسه در هفته و در طول هشت هفته به همراه تمرینات طناب زنی اعمال شد. در تمرین طناب زنی شدت بر اساس مقیاس بورگ در سطح 14­و 13 با 35-30 پرش در دقیقه (یک ست یک‌دقیقه‌ای در هفته اول تا شش ست یک‌دقیقه‌ای در هفته­های هفتم و هشتم به‌صورت پیش­رونده) برای هر دو گروه اعمال شد­. شاخص­های الکترومایوگرافی در عضلات دو سر بازویی، عضلات سه سر بازویی، عضله راست رانی و عضله دو سر رانی شامل هم فعال­سازی نسبت عضلات موافق و مخالف، دامنه عضله و فرکانس میانگین توان عضلات با استفاده از دستگاه ثبت سیگنال الکترومایوگرام Datalog-MWX8 Bluetooth در پیش‌آزمون و پایان هشت هفته ثبت شد. از روش آماری آنالیز واریانس با اندازه‌گیری مکرر برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها و از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد. سطح معناداری (05/0≥p) در نظر گرفته شد.یافته‌ها: شاخص­های الکترومایوگرافی (هم فعال­سازی نسبت عضلات موافق و مخالف، دامنه و فرکانس میانگین توان عضله) در عضلات اندام فوقانی و تحتانی در گروه­های تمرینی با شدت زیاد و کم در مقایسه با گروه کنترل بهبود معناداری نشان داد (05/0p<)؛ اما بین دو گروه تمرینی در هیچ‌کدام از شاخص‌های الکترومایوگرافی تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0p>).نتیجه گیری: به نظر می‌رسد هردو شدت برنامه ترکیبی ویبریشن - طناب زنی سبب بهبود کارکرد فعالیت الکتریکی عضلانی در اندام‌های فوقانی و تحتانی مردان سالمند شده است؛ اما میانگین این بهبود در شدت زیاد، بیشتر می‌باشد.