ارتباط بین مدت زمان شرکت در مسابقات با میزان بالیدگی، ظرفیت هوازی، توان بی هوازی، توان انفجاری، هورمون رشد و فاکتور شبه انسولین و عوامل پیش بینی کننده مدت زمان شرکت در مسابقات در بازیکنان فوتبال نخبه زیر 15 سال پسر
نویسندگان
1 استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 استاد گروه علوم ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه کوایمبرا، کوایمبرا، پرتغال
3 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22080/jaep.2020.19747.1979چکیده
سابقه و هدف: هدف از این مطالعه بررسی میزان همبستگی بین مدت زمان شرکت در مسابقات با وضعیت بالیدگی، قابلیتهای آمادگی جسمانی، سطح هورمونی و توضیح چگونگی تأثیر این عوامل بر مدت زمان شرکت در مسابقات بود. مواد و روشها: در پژوهس حاضر 30 بازیکن فوتبال نخبه پسر زیر 15 سال در طول فصل مسابقات برای بررسی میزان ارتباط بین مدت زمان شرکت در مسابقات با سن اسکلتی، اکسیژن مصرفی بیشینه، شاخص خستگی، آزمون CMJ، هورمون رشد و فاکتور رشد شبه انسولین تحت نظر قرار گرفتند و پس از پایان فصل، طی 4 روز در آزمونهای آنتروپومتریک، وضعیت بالیدگی، سطح هورمونی و قابلیتهای آمادگی جسمانی مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافتهها: هورمون رشد با حداکثر اکسیژن مصرفی (52/0=r) و پرش عمودی (53/0=r) همبستگی بالایی (01/0=P) داشت بهعلاوه، شاخص خستگی (44/0-=r) و فاکتور رشد شبه انسولین (39/0=r) با مدت زمان شرکت در مسابقات همبستگی متوسط (05/0=P) داشت. بعد از انجام رگرسیون خطی مشخص شد که شاخص خستگی (19/0=R2) و فاکتور رشد شبه انسولین (15/0=R2) به طور معناداری (05/0=P) قابلیت پیشبینی مدت زمان شرکت در مسابقات را دارند. همچنین رگرسیون خطی چندگانه 49% از مدت زمان شرکت در مسابقات را توضیح داد. نتیجه گیری: متغیرهای مستقل شاخص خستگی و فاکتور رشد شبهانسولین قادر به تعیین زمان شرکت در مسابقات بودند، و هنگام ورود همه متغیرها، بطور معناداری مدل مدت زمان شرکت در مسابقات توضیح داده شد. بنابراین، به نظر می رسد میزان بالیدگی، آمادگی جسمانی و سطح هورمونی نقش تعیین کنندهای در توضیح مشارکت در مسابقه در بازیکنان فوتبال جوانان را دارد.