فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: ایجاد محدودیت جریان خون به عنوان یک روش مکمل در بهبود شاخص­های آمادگی جسمانی مطرح شده است. با این حال، تأثیر سودمندی این روش به همراه تمرینات تناوبی دویدن کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی با و بدون محدودیت جریان خون در شدت­های مختلف بر عملکرد استقامتی، قدرت و سطح سرمی مایواستاتین در مردان ورزشکار بود.مواد و روشها: 32 ورزشکار جوان (سن= 49/0±6/19 سال، وزن= 44/6±3/59 کیلوگرم) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شده و هر گروه براساس درصدی از حداکثر سرعت هوازی به تمرین پرداختند: گروه­های تناوبی با شدت کمتر (85 درصد حداکثر سرعت هوازی) با (8 نفر) و بدون (8 نفر) محدودیت جریان خون، گروه تناوبی شدت بالا (100 درصد حداکثر سرعت هوازی) (8 نفر) و گروه کنترل (8 نفر). آزمودنی­ها 24 جلسه (3 جلسه در هفته) تمرین انجام دادند و هر جلسه شامل دوره­های تکراری دویدن (2 دقیقه) روی نوارگردان با یک دقیقه استراحت بین تکرارها بود. قبل و پس از دوره تمرینی نمونه‌های خونی جمع­آوری و آزمون­های مورد نظر گرفته شد. از روش تجزیه و تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر برای بررسی تفاوت بین گروه­ها استفاده گردید. سطح معنی‌داری آماری 05/0 P≤ در نظر گرفته شد.یافته­ها: تفاوت معنی­داری بین گروه­ها در قدرت عضلات پا، عملکرد استقامتی و سطح سرمی مایواستاتین مشاهده گردید (05/0>P).  قدرت فقط در گروه تناوبی با شدت کمتر همراه با محدودیت جریان خون و عملکرد استقامتی در دو گروه تناوبی با شدت کمتر همراه با محدودیت جریان خون و گروه تناوبی شدت بالا افزایش معنی­داری نشان داد. همچنین، کاهش معنی­داری در سطح سرمی مایواستاتین در گروه تناوبی با شدت کمتر همراه با محدودیت جریان خون و گروه تناوبی شدت بالا مشاهده شد.نتیجه‌گیری: این نتایج پیشنهاد می­کند که اجرای تمرین تناوبی با شدت کمتر همراه با محدودیت جریان خون منجر به بهبود همزمان آمادگی هوازی و قدرت عضلانی می­گردد که در مقایسه با تمرینات تناوبی شدت بالا دارای مزایای بیشتری برای ورزشکاران است.