فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سابقه و هدف: فعالیت بدنی در کنار اثر مطلوب بر برخی سیستم­های بدنی ممکن است با اختلال برخی دیگر همراه باشد. با وجود اینکه تمرین استقامتی «تمرین طلایی» برای سلامت عمومی به شمار می­رود؛ اما براساس نتایج مطالعاتی این نوع تمرین می­تواند با اختلال سیستم تولید مثل همراه باشد؛ هدف از مطالعه­ی حاضر بررسی تأثیر شنای استقامتی بر شاخص­های هیستومورفومتریک بیضه موش صحرایی نر بالغ ویستار (موش) بود.مواد و روشها: برای این منظور 10 موش، تصادفی به 2 گروه شاهد (5=n) و شنای استقامتی (5=n) تقسیم شدند. موش­های گروه آزمایش 6 هفته، هفته­ای سه جلسه­ تحت شنای استقامتی 45 دقیقه­ای قرار گرفتند. 48 ساعت پس از آخرین جلسه شنا، موش­ها به روش آسان­کشی قربانی و با فتها برای بررسی پارامترهای هیستومورفومتریک به آزمایشگاه ارسال شد. داده­ها با آزمون t مستقل در سطح آلفای 05/0 در محیط نرم افزار SPSS نسخه­ی 24 تحلیل شد.یافته­ ها: شاخص­های تمایز لوله­ای(TDI) (001/0=p )، ضریب تجمعی (RI)(00/0=p)، شاخص اسپرمیوژنز(SI)(00/0=p )، تعداد سلول­های سرتولی (01/0=p ) گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل به­طور معنی داری کمتر بود؛ اما تفاوت از نظر شاخص­های سلول­های لیدیگ (45/0=p)، ضخامت کپسول بیضه (07/0=p)، قطر لوله­ی اسپرم­­ساز(92/0=p)، ارتفاع اپی­تلیوم لوله­ی اسپرم­ساز(117/0=p)، تعداد لوله­های اسپرم­ساز (51/0=p ) و قطر لومن داخلی لوله­های اسپرم­ساز (29/0=p ) معنی­دار نبود. نمای هیستولوژیکی بیضه­ گروه شنا حاکی از اختلال شدید اسپرماتوژنز بود.نتیجه‌گیری: بنابراین، شنای استقامتی با پروتکل استفاده­شده در این پژوهش می­تواند زمینه­ساز اختلال سیستم تولید مثل و باروری باشد. با توجه به جایگاه فعالیت استقامتی در سلامت عمومی به ویژه سلامت قلبی-عروقی، برای پیشگیری از پیشامد چنین عارضه­ای باید به فکر راه­کارهای مکمل یا تغییر مؤلفه­های تمرینی برای فعالیت استقامتی بود.