کاربرد رویکرد بهینهسازی استوار در تشکیل پرتفوی سهام مبتنی بر شاخص با درنظر گرفتن عدم قطعیت پارامترها
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد مهندسی مالی، دانشکدة مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار، گروه مالی و بیمه، دانشکدة مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jfr.2015.52081چکیده
فرایند تشکیل پرتفویی از سهمهای تشکیلدهندة شاخص به گونهای که عملکرد آن شاخص را بازسازی کند، ردیابی شاخص نامیده میشود. پرتفوی ردیاب شاخص به طور نسبی از تنوع خوبی برخوردار است و حجم معاملات و هزینة معاملاتی پایینی دارد. این پژوهش مدل برنامهریزی صفر و یک را به منظور تحلیل مسئلة ردیابی شاخص بررسی میکند. در این مدل تعداد داراییهای مورد نظر برای تشکیل پرتفوی را مدیر سرمایهگذاری تعریف میکند. به منظور درنظرگرفتن عدم قطعیت ضریب همبستگی بین داراییها به عنوان ورودی مدل، که دربرگیرندة خطای پیشبینی است، از رویکرد بهینهسازی استوار استفاده میشود. نتایج آزمون خارج از نمونه بر اساس شاخص پنجاه شرکت فعالتر بورس اوراق بهادار تهران در سال 1392 نشان میدهد که درنظرگرفتن این عدم قطعیت با استفاده از رویکرد بهینهسازی استوار عملکرد مدل را بر مبنای معیارهای نسبت اطلاعاتی و خطای ردیابی بهبود میبخشد.
