بررسی سیاست های حمایتی دولت ایران از بخش خصوصی در برابر تحریم های اقتصادی از منظر مسئولیت اجتماعی(1390-1400)

نویسندگان

1 استادیار، گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی . تهران . ایران.

2 دانشجوی دکتری سیاستگذاری عمومی ،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی ، تهران، ایران.

3 استادیار، گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی . تهران . ایران.

4 استادیار، گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی . تهران . ایران.

doi
چکیده

چکیده: اقتصاد ایران در دهه ۱۳۹۰ یکی از سخت ترین و پرچالش ترین دهه های معاصر را به لحاظ اقتصادی تجربه کرد. وجه و شاخص اصلی این دهه تاریخی برای ایران ، اعمال تحریم های اقتصادی هوشمند توسط ایالات متحده آمریکا و هم پیمانان آن به همراهی قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل بود . تحریم های هوشمند ایران که در نوع خود به لحاظ مدیریتی و اثربخشی در تاریخ تحریم های اقتصادی بی سابقه محسوب می شود ، شدیدترین و سخت ترین محدودیت های خارجی را بر اقتصاد ایران تحمیل کرد. در این شرایط بخش خصوصی که موتور محرکه اصلی اقتصاد ایران به شمار می آید در در مقایسه به شرکت های دولتی که از حمایت ها و رانت های دولتی برخودار بوده اند ، آسیب پذیری گسترده ای را تجربه کردند و توان رقابتی آنها در عرصه بین المللی به شدت کاهش یافت. به طور طبیعی با توجه به مسئولیت اجتماعی دولت در شرایط بحران ، جنگ و بی ثباتی سیاسی ، این سوال مطرح می گردد که دولت در ایران چه کارکردی در توانمند سازی بخش خصوصی در برابر محدودیت ها و تحریم های اقتصادی از منظر مسئولیت اجتماعی در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ داشته است؟ در پاسخ ، این فرضیه مورد تاکید است که دولت ایران به دلیل محدویت های سیاسی و اقتصادی ناشی از تحریم های پایدار در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ از توانمندی و ابتکار عمل لازم برای حمایت از بخش خصوصی در چارچوب مسئولیت اجتماعی شامل ایجاد امنیت روانی و واقعی برای سرمایه گذاری جدید ، رفع تنگناها و محدودیت های تجارت خارجی ، توانمند سازی اجتماعی و توسعه بازارهای داخلی برای افزایش قدرت خرید خانوار و جلوگیری از گسترش فقر ناتوان ظاهر شد. این مقاله با روش تحقیق تحلیل کیفی مستند به منابع کتابخانه ای تدوین شده است .