تأثیر تمرین استقامتی کوتاه مدت روی مسیر سیگنالینگ PGC-1α/FNDC5/BDNF در رت‌های پارکینسونی 6-OHDA

نویسندگان

1 استاد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 استاد گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

3 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

4 دانشجوی دکترای فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان

doi
10.22080/jaep.2019.13859.1737
چکیده

زمینه و هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال تخریب نورونی است که به وسیله نقص رفتاری، شناختی و بیوشیمیایی مشخص می شود. این مطالعه اثر تمرین استقامتی قبل از تزریق 6-OHDA را بر بیان PGC-1α، FNDC5 و BDNF بررسی می­کند.مواد و روش­ها: در مطالعه حاضر، رت های پارکینسونی از طریق تزریق 6-OHDA به میزان 𝜇g8 در دسته میانی مغز قدامی با استفاده از دستگاه استریوتاکس ایجاد شدند. گروه های آزمایشی شامل 1. سالین، 2. 6-OHDA، 3. سالین + تمرین و 4. 6-OHDA + تمرین بودند (هر گروه= 8 رت). گروه های تمرین 2 هفته پس از جراحی، 14 روز متوالی دویدن روی نوارگردان را آغاز کردند. 4 هفته پس از تحریک با 6-OHDA/سالین بیان mRNA برای PGC-1α، FNDC5 وBDNF  در استریاتوم رت ها بررسی شد.یافته‌ها: نتایج حاصل از آنوای یک طرفه نشان داد که تزریق 6-OHDA (گروه پارکینسون)، سبب افزایش چرخش های نامتقارن ناشی از آپومورفین و کاهش معنادار در بیان mRNAهای مسیر سیگنالینگ PGC-1α/FNDC5/BDNF می شود. با اینحال، تمرین استقامتی در گروه پارکینسون+تمرین، این اختلالات را به طور معناداری کاهش می­دهد(p≤0/05).نتیجه‌گیری: به نظر می رسد که تمرین استقامتی می تواند اختلالات رفتاری و فیزیولوژیکی را در رتهای پارکینسونی کاهش دهد.