توصیف و ارتباط عملکرد قلبی تنفسی و ترکیب بدنی با استفاده از روش های نوین در مردان و زنان اصفهانی
نویسندگان
1 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/jaep.2019.14092.1748چکیده
زمینه و هدف: شاخص توده بدن و محیط کمر، چربی زیرپوستی را از بافت چربی احشایی که میزان زیادی با اختلال در عملکرد قلبی تنفسی مرتبط است، متمایز نمیکند. هدف مطالعه حاضر، ارزیابی غیرتهاجمی آمادگی تنفسی (CRF) در مردان و زنان اصفهان و ارتباط احتمالی بین شاخصهای جدید چاقی شکمی با CRF بود.مواد و روشها: در یک مطالعه مقطعی روی افراد سالم 25 تا 65 سال اصفهان، مجموعا 248 آزمودنی شامل زنان و مردان با میانگین سنی زنان 39/11 ±50/ 37 و مردان 90/12 ± 99/41 به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. اطلاعات چاقی شکمی شامل شاخص شکل بدن (ABSI)، شاخص چاقی بدن (BAI)، نسبت کمر به لگن (WHR)، عملکرد قلبی تنفسی (حداکثر اکسیژن مصرفی بهدستآمده از پروتکلهای گام شمار و راکپورت و بروس) و فیزیولوژیک (فشارخون سیستولیک و دیاستولیک و ضربان قلب) جمعآوری شدند و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: میانگین تعداد گامهای روزانه در زنان و مردان به ترتیب 6172 و 6341 که در هر دو گروه پایینتر از مقادیر طبیعی بوده است. در مقابل، شاخصهای چاقی احشایی در دامنه بالایی مقادیر طبیعی در افراد با همان سن بود. بعلاوه، مقادیر Vo2max گام شمار به ترتیب 50/10 ± 58/30 و 91/8 ± 59/51 و Vo2max راکپورت06/14 ± 04/38و 51/13 ±13/43 و Vo2max بروس 03/ 4± 45/ 32و 51/ 5± 26/44 به دست آمد که تقریباً در تمام شاخصهای ترکیب بدنی بهاستثنای ABSI بهطور منفی با VO2max برآورد شده بهوسیله پروتکلهای گام شمار و راکپورت مرتبط بود.نتیجهگیری: دادههای ما ضرورت گسترش مداخلههایی برای بهبود آمادگی جسمانی و پیشگیری از افزایش چاقی را مورد تأکید قرار میدهد. پژوهش طولی برای تائید ارتباط بالقوه علی بین این تغییرها موردنیاز خواهد بود.