تأثیر تمرین هوازی با دو شدت متفاوت بر برخی از عوامل آنژیوژنزی در بافت کلیه موشهای صحرایی دیابتی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی، کرج، ایران
2 استادیار دانشکده علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی، کرج، ایران
3 استاد دانشکده علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی،کرج، ایران
4 دانشیار دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، مازندران، ایران.
5 استادیار گروه پزشکی ورزشی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
doi
10.22080/jaep.2019.14244.1757چکیده
زمینه و هدف: در مبتلایان به دیابت به ویژه آنانی که به فعالیت ورزشی میپردازند، عوامل بازدارنده آنژیوژنز کنترل شده و عوامل پیش برنده آنژیوژنز تقویت میشود. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثرات تمرینات استقامتی با شدت متوسط و بالا بر برخی فاکتورهای محرک آنژیوژنز در بافت کلیه رتهای نر دیابتی میباشد.مواد و روشها: 60 سر موش صحرایی نر به 6 گروه (10 سر در هر گروه): کم تحرک کنترل (SC)، دیابتی کم تحرک (SD)، دیابتی تمرین با شدت متوسط (DMT)، تمرین با شدت متوسط سالم (MT)، دیابتی تمرین با شدت بالا (DHT) و تمرین با شدت بالا سالم ((HT تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 8 هفته تمرین هوازی با شدت متوسط و بالا، 5 جلسه در هفته و 60 دقیقه در هر جلسه بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، موش ها بیهوش شدند و خونگیری و برداشت بافت کلیه برای سنجش گلوکز، VEGF وVEGFR1 انجام شد.یافته ها: هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط و بالا باعث کاهش معنیدار گلوکز خون موشهای دیابتی شد، اما این کاهش در گروه DMT بیشتر بود. همچنین هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط و بالا در هر دو گروه دیابتی باعث افزایش معنیدار VEGF (به ترتیب 002/0 = P و 0001/0 =P) نسبت به SD شد ولی در خصوص VEGFR1 فقط بین DHT نسبت به گروه SD تفاوت مشاهده شد (007/0 =P).نتیجه گیری: در مقایسه با تمرینات هوازی با شدت بالا، تمرینات هوازی با شدت متوسط موجب کاهش بیشتر سطوح گلوکز و افزایش VEGF می شوند.
