تصویرپردازی شاخه‌های بلاغت و شیواسخنی در اشعار عاشورایی با رهیافت تربیتی (با تمرکز بر اشعار عاشورایی یزد در دورۀ پس از انقلاب)

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.22075/jlrs.2023.31650.2337
چکیده

این پژوهش با روش توصیفی- ‌تحلیلی و استشهادی، بر پایه داده‌های کتابخانه‌ای، ظهور بلاغت ادبی را در شعر عاشورایی در راستای تربیت مخاطب تحلیل و بررسی می‌کند. بر پایۀ نتایج حاصل از پژوهش، شاعر عاشورایی علاوه بر رعایت بلاغت ادبی از ظرفیت‌هایی که در اختیار دارد، درجهت نیازهای بلاغت تربیت گام برمی‌دارد. بلاغت شعر عاشورا با همیاری سه شاخۀ ادبی، دو هدف متعالی یعنی توجه هم‌زمان به کلام و مخاطب و گسترش فرهنگ عاشورایی را در نظر دارد. مؤلفه‌های بلاغی شعر با بهره‌گیری از ابزار و درایه‌های گوناگون، پل ارتباطی کلام و مخاطب می‌شوند و بستری برای شکل دادن روحیۀ حماسی و انقلابی مخاطب فراهم می‌کنند. در این مسیر دنیای تخیّل و پویندگی شعر عاشورایی در شعاعی بزرگ‌تر به‌سمت فلسفۀ عاشورا سیر می‌کند و لایه‌های بلاغی همسو با بلاغت ادبی، روحی متموّج و متحرّک در مخاطب ایجاد می‌کند.